De verslaafde als identiteit … Een discussie

“Ik ben Hans en ik ben verslaafd”

zou ik bij de AA zeggen.

…en waarom niet? waarom zou ik dat niet zeggen?
“nou je gunt het toch niemand om verslaafd te zijn?” is dan vaak het antwoord van mijn cliëntèle, “dat is toch ook niet iets om mee te koop te lopen!”

Ik weet het niet, ik ben daar erg over aan het denken de laatste tijd.
Waarom moet er zoveel schaamte hangen om het label “verslaafde”? Waarom zo veel schaamte.
Als je ziet wat voor prachtige schrijvers en musici er zijn met een verslaving. Als je ziet wat voor schitterende mensen er tussen mijn klanten zitten. Waarin is de verslaafde identiteit dan zo lastig om te dragen?
Omdat je terugviel soms?
Ik zeg dit niet om middleen gebruik recht te praten. Vaak is het gebruik van middelen vooral een manier om te laten zien dat je een beetje onhandig met je leven omgaat als verslaafde.

Natuurijk heb je een aantal stomme dingen gedaan door je verslaving. En ik zeg ook niet (NIET) dat je jezelf daar niet voor moet schamen. Of eigenlijk liever,

misschien is de schaamte nog niet eens zo terecht. Maar dat je een aantal dingen gedaan hebt waar je terecht spijt van mag hebben.. Dat zal zo zijn en daar is niks mis mee. Dat gevoel van spijt dat helpt je om te groeien in de richting van de mens die je wilt zijn.
Mogelijk voel je jezelf ook wel schuldig, en waarschijnlijk heb je ook een schuld. Ten opzichte van anderen misschien, of misschien nog wel meer ten opzichte van jezelf. Als ik een Rembrandt doek behandel alsof het voor een paar tientjes gekocht is, dan voelen we toch ook dat je een schuld hebt tegenover de schilder of tegenover het schilderij? Waarom zou ik mezelf dan niet schuldig mogen voelen als ik mijzelf te goedkoop ‘verkoop’?

Dat soort overwegingen over identiteit en cultuur

De latino-cultuur, vroeger een scheldwoord in Amerika, “latino”. Die cultuur met het machismo en de schoonheid van mensen, de dansen en de poëzie. Dat is een identiteit geworden. “een echte latino” zeggen we dan met trots. Daar losse heupen, daar kunnen die kaaskoppen nog wat van leren 😉
De homo’s, een label dat nog in onze laatste oorlog in Nederland voldoende was om naar de gaskamers gestuurd te worden. Inmiddels bestaan er homo-huwelijken en is er duidelijk dat er prachtige mensen tussen zitten die, juist door hun “anders” zijn, levens ervaring hebben opgedaan en iets schitterends neerzetten met een durf, daar kunnen een hoop van die angstige grijze muizen nog wat van leren.

Maar “verslaafde”…

Waarom kan er niet met een zekere trots gekeken naar al dat gevoel dat in de hand gehouden moest worden, en dat gebruik misschien achteraf niet de beste manier was dat is iets dat je blijkbaar moest leren.
Waarom kan er niet eerlijk gesproken worden over de dingen die er zijn gebeurd in de familie waardoor je gevoelens hebt gekregen die je alleen maar probeerde te ontkennen. Maar jij weet wat er speelt achter de schone schijn.
Veel mensen met een verslaving hebben achter de waarheid gekeken en de achterkant van de schone schijn gezien. Die hebben dingen meegemaakt die anderen niet weten, kennis opgedaan waar andere mensen geen idee van hebben. En waarom niet? “Als ik moet zeggen waar ik dat geleerd heb dan moet ik toegeven dat ik verslaafd ben”…
Waarom kan ik als verslaafde niet mijn vrouw en mijn vrienden uitnodigen om mij op te zoeken als ik in de kliniek lig? Als ik astma had gehad, dan had ik er niet eens over nagedacht of ik ze uit zou nodigen, dan had ik er alleen maar van genoten als ze langs kwamen. Waarom zijn er nog altijd zoveel klinieken die dat zo moeilijk maken?
Waarom doennwe daar met z’n allen zo raar over. Zeker 10% van Nederland heeft een verlsaving aan het één of ander!

“verslaafde” als identiteit

Dit stukje heeft geen heldere lijn, geen aanhef en geen afronding omdat ik denk dat we er nog niet uit zijn.
Wat heeft de verslaafde nodig om met opgeheven hoofd te kunnen zeggen: “ja, ik ben verslaafd. En dat is lastig zat af en toe. Maar ik vecht mijn gevecht op een eigen manier. Ik ben eerlijker dan het landelijke gemiddelde en mijn shit heeft gemaakt dat ik respect heb voor anderen waar soms de brave burger eigenlijk respectloos is zonder dat ie het zelf in de gaten heeft.”

Welke cultuur is er nodig om verslaving te gaan zien als identiteit, met alle prachtige verslaafden die er zijn maar die zich niet laten horen omdat zij zichzelf er voor moeten schamen. Schamen zoals vroeger de latino probeerde om noord amerikaanser te zijn dan de amerikanen, de indonesische mensen krampachig probeerden om nog Nederlandser te zijn dan hun Nederlandse buurman. De homo maar trouwde en deed alsof hij hetero was. Nog niet eens uit angst voor de gaskamer en de vernedering maar omdat ie zich schaamde.

Wat denk jij? Gaan we dat nog meemaken?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in @cetera, verslaving en getagged , , , door HansWest . Bookmark de permalink .

Over HansWest

Sinds ruim een kwart eeuw werkzaam als therapeut / supervisor. Gespecialiseerd in behandeling van controleverlies door verslavingen. Ik ben niet bezig met veroordeling van taboes. Ieder maakt de keuzes zoals hij/zij wil. Het draait erom dat we samen die keuzes zo maken dat je een gelukkig mens bent. Het is aan mij om daar helder en praktisch uitleg over te geven en je te helpen bij het zetten van stappen, het is aan jou om de stappen te zetten. Samenwerking staat voorop.

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.