Je praat er niet meer over… en dat helpt NIET #verslaving

niet praten helpt niet

PraatmetHans-zwijgenDe partners praten niet meer over het gebruik en dat is logisch want ooit hebben ze het natuurlijk wel geprobeerd en daar kwam dan geen verandering door op gang, en je wilt natuurlijk ook liever niet praten over iets dat je niet leuk vind. Dat geeft vaak een gevoel van schaamte. En schaamte verstopt zich nou eenmaal het liefste zwijgend in een hoekje.
en dan kan het natuurlijk ook zo zijn dat het misschien toch al een lastig punt zijn uit de eigen jeugd omdat je nogal eens ziet dat kinderen van verslaafde ouders zich toch ergens op een oude psychologische manier aangetrokken voelen tot verslaafde partners

Daarmee komen we op de kinderen die door het zwijgen van de ouders ook niet leren om te praten over middelengebruik en de gevolgen daarvan. Daarom is zal het dan ook weer moeilijker voor hen, later, om zich te laten horen.

“Je praat er niet meer over…” zeggen de partners en de kinderen van iemand met een verslaving… helaas niet, en dat is een signaal…

Praten is terecht

Praten over wat je hebt meegemaakt door het gebruik van jouw partner is niet alleen nodig voor jezelf, om duidelijk te krijgen wat het voor jou betekent. Wanneer je gevoelens uitspreekt dan worden die gevoelens niet alleen duidelijk voor de ander waarnaar je ze uitspreekt, ze worden ook duidelijker voor jezelf (dat is een niet onbelangrijk deel van het nut van therapeuten waar je alles tegen kunt zeggen zonder dat je jezelf hoeft te schamen).
Praten over het gebruik maakt het ook voor jouw partner duidelijker dat er keerzijden zitten aan hun gebruik. Het was niet alleen maar een opluchting om te gebruiken, het was ook een belasting voor het gezin maar omdat iemand onder invloed natuurlijk niet zo goed meemaakt op wat voor manier dat gebruik lastig is voor het gezin zie je vaak dat men zich eigenlijk niet zo goed kan voorstellen “wat er nou eigenlijk mis mee is”.
Voor alle partijen is het een goed idee om je zo oprecht mogelijk uit te spreken.

Wanneer moet ik er over beginnen

Niet tijdens het gebruik. Dat heeft echt geen enkele zin. Degene die je bereiken wilt -degene die nog niet gebruikt heeft- die is niet meer thuis. Waarschijnlijk is het wel even lekker om te schelden of te huilen maar het verandert over het algemeen erg weinig. Simpelweg omdat verslaving zelden alleen door emoties wordt gestopt, net zo min als dat het alleen door wilskracht wordt gestopt. Verslaving wordt gestopt doordat je volwassen en verantwoordelijk nadenkt over je gevoelens en je gedrag. Schreeuwen en huilen geeft waarschijnlijk niet een volwassen en nuchtere manier praten over de gevolgen van gebruik.

Waarschijnlijk niet eens de volgende morgen. De kater of de restjes van het middel dat nog in het brein rondzingt zullen het lastig maken om er zinvol over te praten wat jij gisteren hebt gezien of hebt meegemaakt.

Misschien ook niet de volgende avond pas.
Want dan ben je mogelijk aangekomen op het moment dat iemand alweer in de buurt van de trek begint te komen van de verslaving en dat maakt de kans groter dat het gesprek over het gebruik van gister uitmondt in het gebruik van vandaag.

Waarschijnlijk is ergens rond de koffie of de lunch de beste timing voor dit soort gesprekken.

Waar moet ik over praten

Hij/zij wéét het toch wel? Zij/hij schaamt zich immers en heeft het er dan liever niet over.
Klopt! Dus laten we het vooral niet te lang hebben over de schaamte. En laten we het ook niet te lang hebben over de goede voornemens. Want die geven een heel goed gevoel om het over te hebben maar die goede voornemens waren er al een poosje niet van gekomen dus laten we dat niet te vaak herhalen want als er ergens een probleem zit dan zit dat probleem in de herhaling. Als er geen erg onverantwoorde dingen gebeuren onder invloed, dan is er niet zo veel mis met een beetje gebruik af-en-toe. Daar zou ik het ook niet te lang over hebben.
Ik raad je aan om het te hebben over de hoeveelheden als die stijgen, over de frequentie, als die hoger wordt. Ik raad je aan om het te hebben over de manier waarop het de relatie beïnvloedt, waarop het ’t gezin beïnvloedt. Ik raad je niet aan om het probleem zelf te willen oplossen want hoewel je als partner een belangrijke rol kunt hebben in het oplossen van een verslaving, jij bent niet degene die het probleem kan oplossen.
Waarschijnlijk kun jij jouw partner helpen om hoop te hebben dat het goed kan komen. Waarschijnlijk kan jij jouw partner helpen door grenzen aan te geven. Want omdat bijna alle verslaving vaak zowel een push als een pull nodig heeft om in beweging te komen is het goed om jouw grenzen helder te maken voor jezelf en jouw partner.
Waarschijnlijk kan je het hebben over de dingen die er moeten gebeuren, die gedaan moeten worden, geoefend moeten worden om een aanzwellende verslaving een halt toe te roepen.

verslaving is een ingewikkeld probleem. voor ingewikkelde problemen bestaan géén simpele oplossingen!

Maar er wordt niet geluisterd

En natuurlijk verlies je bij een voortschrijdende verslaving ergens de hoop dat iemand nog naar je luistert. Precies de herhaling van de tegenvaller is wat de zelfwaardering van de verslaafde ondermijnd en wat het vertrouwen in de omgeving ondermijnt. Als jij je vertrouwen begint te verliezen dan is dat een signaal!
Dat is een moment om niet te vergeten of om ongemerkt voorbij te laten gaan. Hiermee zeg ik heus niet dat je altijd op ieder moment met jouw partner moet kunnen praten op een bevredigende manier. Maar ik vraag je er wel bij stil te staan als je de hoop verliest.
Wat betekent dat voor jou dat je de hoop aan het verliezen bent dat er naar je geluisterd wordt door jouw partner.
Wat zou je tegen een vriend(in) zeggen als die jou vertelt dat het toch geen zin meer heeft om met de partner te praten over de dingen die pijn doen omdat die partner het toch niet gaat veranderen.

Ik zal het vaker zeggen:

door de herhaling zie je altijd weer dat grenzen vervagen.

Wat dan wel?

Soms kan het nodig zijn om niet alleen te blijven praten en om samen met jouw vrienden en vriendinnen een gesprek te beginnen. Je kunt ook naar een ervaringsdeskundige of een professional gaan. Ik geef soms mini-lezinkjes in verstaanbare taal aan vrienden of gezinnen om de onterechte angst weg te halen of de onterechte afwezigheid van angst op te heffen. Nuchtere realistische informatie waar je wat mee kunt. Dat is wat je nodig hebt.

Als een probleem zich herhaalt dan moet de oplossingsgerichtheid zich ook herhalen… anders wint het probleem.

Als je het hier eens over wilt hebben laat het me even weten:

Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s