Overwegingen bij de #cocaïne #verslaving van Kieft op TV #DWDD

Kieft (boekomslag Bruna)
Wim Kieft heeft de moed om openlijk te spreken en te laten schrijven over zijn verslaving aan cocaïne. Hoe er ook “aan de top” en in de schijnwerpers een leven kan ontstaan waarin slechts het isolement groeit omdat iemand keer op keer voor een schijnoplossing kiest voor zijn problemen. En ik heb het niet over het begin toen het gebruik blijkbaar nog aardig was en door niemand serieus hoefde te worden genomen. Maar ik heb het over het gebruik dat daarna ontstaan is, dat in de loop van jaren verder uit de hand is gelopen. Zie: dit deel van de De Wereld Draait Door-uitzending

zie: Kieft, door Michel van Egmond (Bruna)

Je bent méér dan je verslaving!

Kieft zegt al vroeg in het gesprek desgevraagd “In het begin tel je de dagen maar op een gegeven moment gaat het niet meer alleen om clean zijn. Het gaat meer om hoe je jezelf ontwikkelt.”

Dat zeg ik vaak: “Je bent méér dan je verslaving”. Want als je niet meer bent dan jouw verslaving, dan is er ook niet “iets dat die verslaving in de hand leert houden”.
In het begin ben je vaak alleen maar bezig met “niet gebruiken”. En aan het begin kan dat “niet-denken” ook even nuttig zijn. Maar daar moet je niet in blijven hangen. Kieft zegt ook: Wat is er daarna belangrijk?
Narcotics Anonymous is blijkbaar erg belangrijk voor Wim omdat het hem een plek geeft waarin hij het niet alleen hoeft te doen en waar mensen hem begrijpen en met hem meedenken. En in het 12 stappen model (Vertaling 2005) is de eerste stap: “Wij erkenden dat wij machteloos stonden tegenover de alcohol – dat ons leven stuurloos was geworden.”
Dat simpele toegeven dat je machteloos bent uit de 12 stappen methode krijgt nogal wat kritiek. Maar inderdaad, verslaving blijft vaak doorgaan als je de aandoening van verslaving niet gaat zien als een chronische aandoening. De kritiek is niet onterecht, als je stap 1 alleen maar verwijtend gebruikt om iemand in de machteloosheid te duwen.

mocht inmiddels jouw gebruik niet meer echt een kwaliteitsverbetering zijn van jouw leven leven maar dat het je kwaliteit begint te kosten… praat dan eens met Hans: Praat eens met Hans .. *klik*

Dat je, zoals we uit de gezondheidspsychologie kunnen leren, uiteindelijk alleen maar meer gezondheidsproblemen door je aandoening gaat krijgen als je niet uiteindelijk toegeeft dat je een aandoening hebt, dat moge duidelijk zijn. En dan kan je dus de dingen gaan doen die jou niet tot een machteloos persoon maken maar juist de commitments en de motivaties te vinden die je weer de macht in handen geven over je leven… rekening houdend met de aandoening zoals die bestaat.

Dan is het verstandig om eens met iemand te praten die uit ervaring weet dat cocaïne weliswaar echt leuk kan zijn geweest maar dat er op een gegeven moment wel andere dingen moeten gaan gebeuren om de dingen ook leuk te houden.

Wie maat weet te houden kan meer genieten…

het begin van de ontwenning

Maar als je vergenoeg wegzakt dan komt inderdaad voor de meeste mensen een moment dat je met abstinentie (de nul-optie) nodig hebt om overzicht te krijgen. Kieft beschrijft ook mooi hoe Fred Rutte op een gegeven moment besloot om de stilte te verbreken die er om Wim heen was ontstaan. Fred besloot om bespreekbaar te maken dat er misschien niet alleen maar sprake was van leuk gebruik maar dat er mogelijk een serieus probleem was ontstaan.

Dat is iets dat vaak gebeurd: alcoholverslaving wordt sneller gezien dan coke-verslaving want mensen hebben vaak helemaal niet zoveel weet van de cocaïne. Maar het is belangrijk dat iemand het stilzwijgen verbreekt en over het probleem begint. Daarmee is het allemaal niet opgelost maar het verbreken van de stilte rond de verslaving helpt om te starten.

de coke paranoia

Kieft spreekt pook hartstikke eerlijk over de paranoia die ontstaat en hoe ellendig die was. Hij beschrijft zijn angst om thuis te gaan slapen, de paranoia die juist zo kenmerkend is bij juist cocaïne verslavingen.

Ook logisch, juist ook doordat je eigenlijk zo vermoeid bent terwijl toch probeert jezelf overeind te houden met coke, en hoe dat ook maakt dat je ook niet kunt genieten van je werkelijke prestaties.

Naïef vraagt Matthijs “Wat is daar aan, man?” als Wim het heeft over het punt dat hij heeft gekozen als zijn dieptepunt. Het punt waarna hij aan de slag is gegaan om zijn leven een draai te geven. Vragen naar “wat is daar aan”, dat is natuurlijk een beetje naïef omdat het bij een verslaving juist al lang niet meer gaat over “lekker” of “genieten”. Het middel is belangrijk geworden in het brein, ook al is dat op geen enkele manier meer “logisch” voor jezelf. Want ook al probeert dat brein wanhopig om het nog begrijpelijk te maken… dat stadium was Wim toen al lang voorbij.
“Lekker” of “genieten”, dat zijn manieren van denken die je maar beter kan leren loslaten als je vergevorderde verslaving ècht wilt leren begrijpen. Toch zie je nog regelmatig mensen vooral over het “genot” praten dat deze fase van verslaving zou sturen. Dat zijn mensen die niet voldoende kennis van zaken hebben over deze fase van verslaving.

Het gevoelsleven van de ‘junk’

Kloterige term natuurlijk die Matthijs gebruikt, “junk”… “afval” dus, tegenover een topper.
Tegelijkertijd beschrijft dat vaak wel wat iemand op een gegeven moment zelf voelt en ook Kieft heeft de moed om te beschrijven wat zo onvoorstelbaar lijkt. Dat het gevoelsleven van een mens in de spotlights van de media teruggebracht kan zijn naar “trek”, “minderwaardigheid” “schaamte” en “paranoia”.

Wim lijkt ook dapper genoeg om iets over de paniek te willen zeggen in de fase waarin het gevoel dat weer terug komt, over de paniek die er dan wel vaker ontstaat als je gevoel terugkrijgt en nog niet geleerd hebt hoe je daarmee om kan gaan.

Want “als je niet meer meer gebruikt, dan komt je gevoel weer terug.”

Daar had ik graag meer over gehoord. Matthijs ging er niet op in en ik ben benieuwd hoe het boek daar meer over zegt.

Terwijl aan de andere kant juist de angst voor ontdekking, die zo groot was dat hij lang heeft uitgesteld om aan de slag te gaan.

Die schaamte vooraf, die zie je vaak. En ook hoor je zo vaak dat mensen achteraf zeggen: dat ik me daar toen zo druk over maakte!.. “die mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd dan oordelen over mij.”
De schaamte is vaak te groot om met je aandacht naar binnen te gaan. De aandacht blijft naar buiten gericht “wat de andere mensen wel niet zullen denken” terwijl er niet half zoveel veroordeling is als de veroordeling door mensen van zichzelf. De goede behandelaars begrijpen hoe het werkt en de medeverslaafden zelf denken, zeker in de eerste fase, niet zo lang na over jou en jouw status. Die zijn zelf, net als jij, hard aan het knokken om hun hoofd in het leven met een aandoening.

onderliggende zaken

Het boek gaat dan ook heel erg over schaamte, faalangst en een laag zelfbeeld. Die laag die onder een verslaving ligt die maakt dat je zoekt naar een chemische oplossing van een de druk en de spanning die dat onderliggend probleem met zich meebrengt.
Dat je iedere keer weer een wedstrijd hebt met druk maakt dat je ook niet kunt genieten van het staan aan de top. Het presteren bracht geen geluk maar slechts nieuwe verwachtingen. En dat is iets dat je vaak ziet bij mensen die in een verslaving wegrollen.

Dat is een onderliggend probleem dat weer boven komt drijven als je de drugs er af haalt dat je óók moet leren tackelen als je de biologische verslaving in de hand leert krijgen. Een volgende stap die je ook zult gaan maken zodat het leven vol te houden is. In het begin nog onoverzichtelijk en onbegrijpelijk, en dat is ook logisch als je het overzicht nog niet hebt aan het begin.

het verschil tussen de verslaafde en de omgeving

Dingen die voor een omgeving verschrikkelijk zijn om te zien, die zijn eigenlijk soms niet eens zo belangrijk. Kijk eens naar onderstaande DWDD-uitzending en kijk maar eens naar het verschil dat er is tussen Matthijs en Wim Kieft.
Het “gehurkt schuilen in de regen” valt Matthijs enorm op. En misschien valt het jou als kijker op dat dit eigenlijk niet eens zo’n punt is voor Kieft.

Dat is gewoon de shit die nou eenmaal ontstaat door een verslaving aan coke als die uit de hand loopt. Dat zijn de dingen die erbij horen, net als het statement: “ik vind het prima” als hij beschrijft dat hij nog maar van 100,= per week moet leven. Terecht berust hij in de shit die erbij hoort.

iedereen krijgt soms stront op z’n bordje: dan moet je slikken en niet kauwen. ~ Noord-Hollands spreekwoord

Matthijs heeft verder ook veel meer aandacht voor het glas wijn dat Wim af-en-toe drinkt.

Of die aandacht terecht is? De toekomst gaat het leren. Misschien is de alcoholverslaving groter dan Kieft zelf voelt.

Voelt(!) ja, niet denkt. Want op denk-niveau zegt hij ook:

Jouw aandoening is altijd een stapje eerder dan dat jij bent.

Maar misschien heeft hij ook wel helemaal gelijk. Misschien moeten we die alcohol helemaal niet zo belangrijk maken en is hij juist goed bezig om het middel onbelangrijk te maken. Mogelijk gaat het bjj Kieft echt alleen maar over een cocaïneverslaving die ook met en paar glaasjes best te hanteren is.
Dat KAN namelijk best WAAR zijn!
Iemand kàn wel degelijk een cocaïne verslaving hebben die inmiddels beter ‘geoefend’ is, inmiddels groter is, naast een beetje alcoholverslaving. Dan is het niet zonder risico om te drinken maar dat erkent hij ook. Het is inmiddels normaal in onze cultuur om te drinken. Dus het is goed voorstelbaar dat hij ook dat op zijn eigen manier doet en dat hij zegt: “ik wil dat proberen”…

Hé, hij heeft wel meer bereikt op zijn wilskracht!
Dus ik hoop dat hij doet wat hij aan het begin zegt: dat hij zijn leven door ontwikkelt zodat hij het leuk en interessant genoeg maakt om de chemische ‘pleziertjes’ (daarmee doel ik op de glaasjes wijn) niet al te belangrijk te maken.

Zie dit deel van de DWDD-uitzending op: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/315192

betekent dit iets voor jou?

Misschien wil je hier eens zonder schaamte(!) over praten met iemand die weet waar hij over praat terwijl we ergens een kop koffie drinken *klik*.
Of misschien dat de moed van Wim Kieft je ook helpt om in te zien dat je eigenlijk al wel een tijdje stappen wilt doen om de afhankelijkheid aan te pakken. Als je die dan niet gelijk in de boekhouding van de verzekeraar terug wilt zien neem dan even op en: Praat eens met Hans .. *klik* of ga zelf aan de slag:

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.