The Beast in Me… (een persoonlijk verhaal)

The Beast in Me

Om een lang verhaal kort te maken ben ik van mijn 13de tot mijn 28ste verslaafd geweest. Het begon met lijm in een chipspakket in de wc op school, en eindigt, na de hele scala aan drugs en alcohol, (tot aan het vrij extreem injecteren van heroïne), vroeg in de 90’s, met een jaar lang opname in “het Blauwe Huis”, een therapeutische gemeenschap van het Centrum Maliebaan in Utrecht.

Ik kan mijn jeugd verleden in het kort schetsen –verslaafde ouders met psychiatrische problemen, mishandelingen, misbruik – een greep uit de redenen waarom ik een levenslang strijd gehad heb en zal altijd hebben, met verdovende middelen. Genetische factoren spelen ook een rol.

Verslaving is een complex, diepgewortelde aandoening. Als je kijkt naar de abstinentie succes rate, zijn de cijfers niet echt aanmoedigend. Integendeel, het zijn schrikwekkend. Verslaving is een hardnekkig ziekte. Een chronisch ziekte. Maar dat wil niet zeggen dat je niets aan kan doen om beter te worden. Als iemand met diabetes 2 zijn medicijn neemt is hij ook symptoom-vrij. Als iemand met verslavingsproblemen doet wat hij moet doen om het onder control te houden wordt hij ook niet ziek. Maar wat is een effectief medicijn tegen verslaving?

Het antwoord is simpel, maar erg complex – het is een individuele zoektocht naar de juiste medicijn. En hiervoor heb je een goede gids nodig. En ik ken een goede gids.

Na mijn jaar in de TG ben ik bij een psychiater gegaan, van de oude stempel. Over mijn verleden zei hij: “Je moet jezelf zien als een huis. Onder het huis is een beerput vol groene slijm en op de beerput is een gouden deksel. Die moet je op de put houden en respect voor hebben. Niet weghalen in dit leven”. En wekelijks ging ik bij hem langs, en we hebben coping-strategieën bedacht samen. Dat is een heel tijd goed gegaan. In 1997 richtte ik mijn eigen zaak op, ben gaan reizen in de buitenland, de relatie met mijn vrouw (die ik sinds 1990 ken en wie de donkerste periode van mijn verslaving heeft meegemaakt) ging steeds beter.

Maar onder het huis borrelde het steeds.

En inderdaad, zonder de mogelijkheid om “uit te tunen” met middelen, eens in de vijf jaar kreeg ik een psychose want de deksel van de put zit altijd even niet vast. Shit happens in een mensenleven waardoor je soms even niet meer weet. En als je een onstabiele basis hebt, dan mondt dat uit in gekte. Het eerste keer dat het gebeurde was ik heel erg bang. Het kwam volkomen uit het niets. Het heeft ongeveer 6 maanden geduurd voordat ik overheen werd. De volgende keer duurde het minder lang, de keer daarna minder. Je weet wat je te wachten staat op een geef moment en de angst wordt minder. De derde keer dat je de duivel ziet is hij lang niet zo indrukwekkend als het eerst keer. En elke keer de kelder ging weer opborrelen ging ik naar de psychiater en elke keer gaf hij mij middelen om het te verzachten, en we pratte wat.

In 2007 hebben we besloten om te stoppen met de psychotherapie. Het ging nergens meer over. Ik mocht terugkomen wanneer het opborrelde. En onder het huis borrelde het steeds.

Ik was inmiddels 17 jaar clean. Gedurende de psychosen heb ik nooit naar verslavende middelen gegrepen. Ik wist dat het niet ging helpen. Maar de hele tijd had ik het vermoeden dat ik iets had laten liggen uit de verleden en dat vroeg of laat moest ik de kelder toch in en de slijm opruimen.

Ze noemen het CPTSS tegenwoordig. Toen bestond dat niet, en helemaal niet bij een ouderwets psychiater. Het is een post traumatische stress stoornis die complex is (vandaar de C). Het bestaat bij sommige mensen met een concentratiekamp verleden en bij sommige mensen die als kind zijn mishandeld of misbruikt, o.a. Kort samengevat komt het voort uit langdurige blootstelling aan de perceptie dat je in levensgevaar ben. Het gaat niet zo zeer om wat er gebeurd is, maar om de strategieën die je bedacht hebt om te overleven, die inmiddels een deel van je systeem zijn, net zo sterk als je “vecht/vlucht” instincten, en die je nog steeds toepas terwijl de gevaar al lang weg is. Het zijn in feite een deel van dezelfde systeem, de limbische systeem. Google it als je meer wilt weten. Mijn strategie was BLASTOFF! Een andere planeet opzoeken. Doe je dat lang genoeg, dan maak je een aardige biologische verslaving aan. Je krokodil, oftewel je lusten, neemt over in situaties waar je emoties en je cognitie het niet meer aan kan. En mijn krokodil is een Australische zoutwater krok. A big motherfucker.

2011 kreeg ik een zenuw ontsteking in mijn rug. Ik kreeg van de huisarts de maximum aan ibuprofen en paracetemol totdat het niet meer verantwoord was voor mijn maag. Dan kreeg ik Tramadol, een opiaat. Ik wist wat het was, ik herkende het goed na inname. Ik vond het lekker. Het feit dat het niet alleen een opiaat is, maar ook een SSRI is maakt het gevaarlijk voor mensen die neigen naar depressies en verslaving, zoals ik. Ik wist dat ik gevaar liep, maar de pijn, de pijn! En de pijn hield niet op. Eindelijk (!) kreeg ik Oxycontin van een neuroloog. Er werd niet gevraagd of ik een verslavingsverleden had, en ik heb het zelf niet geopperd omdat ik heel veel pijn had. Echt waar. Een zenuwontsteking in de rug is geen pretje. Je zou alles aan doen om de pijn niet meer te voelen. Ik nam het recept aan met een serieuze blik, maar van binnen mijn krokodil deed het in zijn broek van vreugde. Ik wist precies wat ik aan het doen was. Ik had op elke moment kunnen zeggen “maar doctor ik heb een verslavingsverleden, is er geen alternatief?” Maar nee, als een geile eekhoorn met een zeer smakelijke noot liep ik, recept in hand, met grote passen naar de apotheker. Twee dozen synthetische morfine alstublieft, beste man! En dan met zelfs groter passen liep ik naar huis met de buit. Ik wist dat ik verloren was zodra het eerst pil begon te werken. Ik hield een log bij om eventueel te laten zien dat ik verantwoord bezig was met mijn Hong-yen. Ik maakte een Excel bestand met tijdstippen om bij te houden wanneer en hoeveel pillen ik nam, hoeveel pijn ik had, en elke dag, als ik steeds dieper en dieper in de shit kwam te zitten, steeg het aantal pijn momenten. Niet te verklaren! Ik besloot dat de dosis niet hoog genoeg was. Ja, ik voelde nog steeds heel veel pijn, al lag ik daar de hele dag in een heroine-achtige roes, tot kotsens toe. Na een paar dagen ik belde de doctor om te zeggen dat de hoeveelheid milligram kwam niet door de pijn heen, en per telefoon heeft de doctor de dosis verdubbeld. Ik haalde ze op. Een paar dagen later belde ik om te zeggen dat ik de dosis toch te hoog vond en weer heeft de doctor een recept klaar gelegd bij de apotheek voor de originele dosis. Inmiddels had ik 3 maanden voorraad aan dope in huis. En dan heb ik geleerd dat je de pillen op folie kon koken en roken. En vergruizen en snuiven. En dan wist ik dat het eind van mijn clean-zijn in zicht was. In zicht was?

In werd naar een internist gestuurd, want de neuroloog kon niets bijzonders in mijn rug vinden. De internist onderzocht mij en kwam met de enige verstandige advies die er was; “Je hebt een zenuw ontsteking. Dat gaat over met diclofenac. Je probleem nu, jongeman, zijn de pillen”. Hij schreef diclofenac voor in januari 2012, en binnen twee weken was het voorbij. Ik bouwde de Oxcontin af en we gingen 10 weken naar de buitenland om bij te komen.


Over de honger van mijn Krokodil
– € 15,35
Auteur: Hans R.J. WestOver de honger van mijn krokodilDit boekje legt begrijpelijk uit hoe ons oerbrein, de reptielenlaag aan de basis van ons brein soms de overhand krijgt.

Maar de kroko had de kip geroken weer. De overgebleven pillen verstopte hij in de kelder. In het geval dat…

Na de 10 weken in India kwamen wij terug. Koninginnedag kwam eraan en ik kreeg bezoek van een vriend uit Engeland die ook een neiging heeft naar verslaving. Ik haalde de pillen tevoorschijn en we hebben wat gesnoven. En daarna ben ik volop voor gegaan totdat de resterende pillen op waren en mijn vrouw zeer ongelukkig was met de situatie.

Daarna stopte ik voor een tijd maar de drang was weer aangewakkerd. Ik wist waar je heroine kon scoren in de stad – als je een straatjunk geweest ben dan kan je ze uitpikken van een kilometer – maar een van mijn vaste regels was – niets met junks te maken hebben. Een straatdeal was totaal niet im Frage. Dat zou ik, en zal ik nooit meer doen. Dat heb ik al gedaan toen ik jong was en ik weet wat een leven dat is; hoe gevaarlijk; hoe oneerlijk.

En dan ontdekte ik Silk Road. De e-bay voor drugs. Het was een gedoe om de virtuele geld te regelen het eerste keer dat ik een halve gram heroine scoorde. Ik had mijzelf overtuigd dat het een experiment was om te zien of het echt was. De eerste halve gram arriveerde een paar dagen later en het was de sterkste heroine die ik ooit geproefd heb. Er ging een week of twee voorbij en de volgende keer kocht ik een gram. Tegen mei 2013 was ik 2.5g’s aan het bestellen tegelijk.

Mijn vrouw kwam er redelijk snel achter. We hebben 18 maanden lang een soort spelletje gespeeld met elkaar. Ik deed alsof ik opgehouden was met gebruik en zij geloofden het graag. Totdat ze weer achter kwam. Maar na 20 jaar samen te zijn kon ze niet bij me weg. De spelletjes werden steeds ziekelijker en ik had zeer ingewikkelde manieren gevonden om aan de virtuele geld te komen en ik wist precies hoe laat de postbode kwam en deed alles aan om haar het huis uit te hebben rond die tijd. Er waren nachten dat ik in de woonkamer zat, knetter stoned te wezen terwijl zij zich in slaap huilde. Ik zal deze avonden nooit vergeten, hoe troosteloos ze was om het zo laat in onze relatie de hele verslavingstraject opnieuw te moeten meemaken. En ik werd steeds eenzamer. Wegens mijn verleden voelde ik me vaker totaal allen en eenzaam. Ik heb geen familie meer, ik heb die mensen al meer als 20 jaar niet meer gezien. Mijn moeder is in 2006 overleden. Mijn vader lichtte mij in hierover in 2010. Het zegt genoeg, geloof ik, over de disfuctionaliteit van mijn familie.

In de 18 maanden van heroine gebruik heb ik wel wat voor gedaan om vanaf te komen, maar meer om mijn vrouw te behouden dan om echt te stoppen met gebruik. Ik ging twee keer naar NA, wat echt niet bij mij past. Ik ben mijn eigen hogere macht, oftewel ik wil zelf verantwoordelijk zijn voor mijn eigen gedrag wat NA onmogelijk maakt. Ik had een zeer vervelend meeting waar ik dit ook zei in dezelfde termen en kreeg de hele fellowship over me heen. Niet leuk. Ik meldde me bij de Jellinek voor gesprekken eens in de week, maar vaak tijdens het wachten op de therapeut ging ik in de WC gebruiken. De mensen bij de Jellinek hebben me langzaam door gekregen en bood een serieuzer aanpak aan. Ik sloeg het af en om een klinische opname te voorkomen (want kroko’s moeten in de wild leven) en heb ik zelf voorgesteld om 3 keer in de week uit Utrecht naar Amsterdam te komen en een urine monster afgeven om de ambulante behandeling (ptss behandeling) door te kunnen zetten. Ik heb dat 4 weken volgehouden en daarna heb ik mijn eigen urine ingevroren en dan met handwarmers die je in de campingshop kan kopen op temperatuur gebracht op weg naar de Jelli. Ik leverde schoon en warme urine af. Weken oud urine, dat dan wel…Zo ver ga je als de kroko heerst.

Onze relatie begon uit elkaar te vallen. Mijn vrouw viel in de rol van controlerende moeder die altijd boos was op haar zeer recalcitrante kindje. Ik bedacht steeds gekker spelletjes om de waarheid en de omvang van mijn verslaving te verbergen. Ik werd steeds vager en eenzamer, en ik gebruikte mijn verschrikkelijke jeugd steeds meer als rechtvaardiging voor mijn uit de hand gelopen verslaving. Het ging van kwaad tot erger. Uiteindelijk in mei 2013 kreeg ik een ultimatum. Klinische opname met vooraf een week in de detox. Ik ging meteen akkoord. Het kon niet meer. Ik kreeg neurologische symptomen van uithongering, pupillen verschillende maten, ik kon mijn linkervoet niet optillen o.a. Ik moest een maand wachten. Ik mocht openlijk gebruiken in huis tot die datum want mijn vrouw dacht dat kroko zijn bielzen zouden pakken na 7 weken opname. Was het maar zo simpel!

De zondag voor mijn opname heb ik mijn vrienden uitgenodigd voor ontbijt met het bericht dat het erg belangrijk was dat ze kwamen. Dit zijn mensen die niets met verslaving te maken hebben, allemaal succesvol, stabiele, slimme mensen. 12 van mijn vrienden kwam nietsvermoedend naar ons toe op zondag 15 juni 2013 en ik vertelde mijn waarheid. Wat ik was geworden. My empire of dirt geopenbaard.

Ik zal kort zijn. Een week detox. Hel op aarde. Cold turkey, mijn keus. 6 weken klinisch behandeling. Ik ben de Jellinek dankbaar voor twee dingen. Nummer een, is de tijd die ik kreeg om over mijn leven na te denken op een veilige plek, de tweede is dat ik Hans West ontmoet heb bij zijn PMT. Zijn verhaal over de MPK model. Zijn hele verschijning. Een echte mens, en niet een “verslavingswerker”. In zijn modules spitste ik mijn oren en was ik even doof voor de schreeuwend geluid van mijn trek.

De ptss behandeling werd opgeschort, maar er kon geen nazorg geboden wegens de kaders van haar werkomschrijving (viz: ptss behandeling) waardoor ik er maanden daarna last van had. De deksel van de beerput kon ik niet meer terugvinden. En toen de klinische opname klaar was bleef ik soms heroine kopen online om de boel te sussen. Het werd nooit meer ernstig, en mijn periodes van gebruik duurden nooit langer als een week (met daarna een week om bij te komen) maar het bleef ongewenst hangen in mijn leven.

Ik ben doorverwezen naar de NPI. Ik heb een intake gedaan en kreeg ik een-op-een schema therapie aangeboden. Ik heb het geluk gehad om een zeer kundige therapeut toegewezen te krijgen en we zijn begonnen. En dat gaat goed.

Maar de echte verandering in mijn heroine gebruik is gekomen door Hans West.

Ik bleef af en toe gebruiken al sloeg het nergens op. Ik heb met mijn therapeut afgesproken dat als ik dat af en toe eens deed, betekende het niet eind behandeling. Bij terugval was het dat wel natuurlijk, dat besefte ik ook. Bij je emoties komen in een heroine roes is echter niet mogelijk, en is therapie bi voorbaat, zinloos. Als ik zou gebruiken moest ik mij afmelden voor de sessie, dat heb ik zelf in onze afspraken ingevoerd. En zodoende bleef ik geheimelijk gebruiken af en toe, de kroko wat kleiner, maar de geheimpjes spel net zo ziekelijk en net zo spannend.

Een van de kenmerken van CPTSS is soms een chronische gevoel van leegte en eenzaamheid, vaak omdat iets wordt getriggerd door iets of iemand. Het is vaak onverklaarbaar omdat het een deel van je systeem is. Je kan niet bij je gevoel komen, je bent totaal alleen en je trek een muur op waardoor niemand heen kan. Ik beschrijf heroine altijd als “Zo dicht bij het dood komen, zonder dood te gaan”. En dat is het. Eerlijkheid is ook een probleem. Word ik gestraft? Daar heb ik geen zin in.

Bijna elke keer dat ik gebruikte, al was er maand tussen gebruiksperiodes, kreeg mijn vrouw het feilloos door. Ze had de blog van Hans al gelezen en ze vond de inhoud erg interessant. We besloten om een privé sessie met hem te doen en we zijn het allebei eens – het was de beste beslissing van onze relatie.

Ze belde Hans. Hoeveel sessies zouden wij nodig hebben? Regelmatig zijn vijf gesprekken genoeg vertelde hij. Toen ik dit hoorde moest ik lachen. Overmoedig? Arrogant? Belachelijk. Maar toch had hij gelijk. Het heeft inderdaad 5 sessies geduurd voordat ik voor eens en altijd ben gaan stoppen met gebruiken.

Ik zal nooit meer gebruiken.

Hoe kan dat? Ik kan het alleen zo verklaren: Noam Chomsky heeft jaren geleden geschreven dat psychotherapie geen wetenschap is, en de enige wat echt telt is de relatie. Natuurlijk je moet een opleiding hebben tenzij je een soort Jomanda wilt worden, maar de kern is in de relatie. Hans investeert in de relatie. Zijn eerste vraag aan mijn vrouw, nadat we elkaar een beetje had leren kennen was: “Je bent met een verslaafde man getrouwd. Dat gaat niet veranderen. Hij zal altijd een verslaafde man zijn. Kies je daarvoor?” Mijn vrouw knikte ja. “Ok, dan kunnen we beginnen” was zijn boodschap daarna. Na een paar sessies heeft hij ons laten zien dat de spel een grote deel van de probleem was. Mijn geheime drugsleven en alles wat ermee gepaard ging, de spelletje, het er achter komen, dat gehuil en de heen en weer die er meekomt was zeer slecht voor ons. Ik gaf de verantwoordelijkheid voor mijn gebruik aan haar en zij nam het graag aan. Boze moeder, stoute kindje. We zijn allebei bijna 50 jaar oud in godsnaam! Ineens had mijn vrouw het door dat zij ook een rol in de spel had. En dus, hebben we een noodplan bedacht. Als ik zou gebruiken zou ik melden dat ik Bitcoins had gekocht. En daarna dat ik heroine besteld had. Ik zou eerlijk, open kaart spelen en dan had zij de kans om te ontsnappen naar een vriendin of naar haar vader totdat het gebruik voorbij was. In de verleden was ze altijd bang dat als ze wegging tijdens een gebruiksperiode dat ik en overdosis zou nemen, iets wat ik (deels) onbewust al te graag gebruikte om haar aan mij te binden.

Spelletje voorbij. Onze relatie veranderde iets. Zij was niet meer zo wantrouwig, want in de afgelopen twee jaar heeft onze relatie heel veel deuken opgelopen waar vertrouw aangaat. Maar hoe eerlijk zou ik in werkelijkheid kunnen zijn als het op aan kwam? We hebben van Hans het advies gekregen om mini-vakanties te nemen samen, dingen te doen samen, zoals vroeger. Naar een restaurant, naar de zee, naar de bios, en dat hebben we uitgevoerd. Maar de grote kwestie hing in de lucht. In hoever zou ik eerlijk kunnen zijn? Elke dag moesten wij mijn trek en haar wantrouw bespreken.

En dan brak het dag aan dat ik besloot om te scoren. Waarom het kwam is irrelevant, maar ik begon met Bitcoins te kopen met mijn bankkaart, wetend dat ze dat kon zien, want een deel van de spel was ook het feit dat ze dit soort ding checkte – mijn e-mails ook. Maar ik was haar voor en ik vertelde het. En de volgende dag ben ik gaan heroine bestellen. En in de kader van onze nieuwe afspraak heb ik dat ook gelijk vermeld. Reality is a bitch, ain’t it? Ze raakte in paniek en belde Hans. Kon hij komen zo snel mogelijk, want nu ging het gebeuren. Emergency! Een paar uur later stond hij voor de deur. Onvoorstelbaar.

We vertelde wat er gebeurd was en dat de volgende dag een lading heroine door de brievenbus zou komen. Wat hij zei daarna vond ik gek, maar achteraf begreep ik zijn bedoeling en hoe belangrijk dit informatie, ingefluisterd op precies de juiste moment in mijn leven, zou gaan worden. Hij zei: “Als je het gebruikt morgen, gebruik maar langzaam, gebruik maar een klein beetje, niet gelijk knetterstoned raken. En dan, als je het voelt, denk dan aan het eenzaamheid van het gebruik”. En daar liet hij het bij.

Onze noodplan lag klaar. Als ik zou gebruiken dan zou ik mijn vrouw bellen om het te vertellen en hoefde zij niet thuis te komen totdat het voorbij was. (Misschien vraag je “waarom ga jij niet opdonderen?” maar we hebben deze afspraak gemaakt zoals het is).

De heroine kwam. De folie lag al klaar. Mijn kroko watertandde. Maar ik dacht aan de woorden van Hans en begon met de kleinste hoeveelheid. Ik dacht aan mijn situatie. Mijn vrouw vandoor. Ik, wegens hoe ik in elkaar zit, al eenzaam, en dan dit, dit heroine, de meest eenzaam-makend drug die er bestaat. Ik ben al eenzaam genoeg, dacht ik. Dit wil ik helemaal niet, godverdomme.

En dan nam ik een schaar, sneed het pakketje in stukken en spoelde de hele tyfuszooi door de toilet. Het is voorbij. Ik heb nooit in mijn leven uit mijzelf drugs weggegooid. Onder emotionele druk van buitenaf wel, maar op zijn minst heb ik het altijd kapitaal vernietiging gevonden; want wie weet? Misschien wil je later wat!

Ok wat gebeurde er net??? Misschien denk je dat het heel erg simplistisch is, wat ik vertel. Dat zou voor jou nooit werken. En je hebt gelijk; het zal waarschijnlijk niet voor jou werken, deze oplossing. Ik ben een ander persoon op een lange junkentraject met een lange geschiedenis van gebruik; en een behoorlijk periode van clean-zijn. Er zijn geen duidelijk antwoorden voor jouw situatie, tenminste niet van mij. Mijn punt is – Hans heeft haarfijn gezien waar onze problemen lag. Het is een op-maat oplossing geweest van iemand die echt weet waar het over gaat – en hier staat of valt een verslavingsbehandeling.

Hans West, je had gelijk – you got it in 5!

P.

Mijn reactie: 
Natuurlijk hebben we in de verslavingszorg altijd een soort van rare “garantie tot bij de voordeur”. Zeg nooit “nooit” want op het moment dat je denkt dat het over is dan begint het weer.
Maar dat wil niet zeggen dat er geen stappen gezet kunnen worden door mensen waar ik van onder de indruk ben. Zwaar onder de indruk. Dit was echt een cadeau.

Soms kan het zo snel omdat mensen de moed hebben om in zichzelf te investeren, omdat ze gaandeweg durven in te zien dat zij de moeite waard zijn en dat ze dingen kunnen toe gaan laten, en niet alleen dat. Dat ze ook daadwerkelijk dingen toe gaan laten. Het laat zien wat je kunt, dat is minstens iets om te herinneren in de toekomst en zeer waarschijnlijk een basis voor volgende stappen waarbij het verleden bij het verleden gaat horen… en de toekomst anders kan zijn.

“Nooit” is nu nog ver weg. Maar er is ooit een moment dat we over onze schouder terug kijken en zien dat iets inderdaad blijkbaar de laatste keer is geweest en dat je op een leven terugkijkt dat een goed leven was, ook al zat er misschien “quite a fair amount of shit” in. What we do with that shit together with the ones we love, that’s what counts in the end 🙂

Thanks

Hans

 

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.