Is de #afhankelijkheid niet veel belangrijker dan de #verslaving?

PraatmetHans_YoutubeAls je gaat kijken naar verslaving dan ben ik de eerste om toe te geven dat een verslavend middel dingen doet met een brein. Als je mijn boekje over ons krokodillenbrein (de honger van mijn Krokodil bij Bol.Com)*) leest en begrijpt wat daar in het brein gebeurt, dan moge heel duidelijk zijn dat er nieuwe koppelingen ontstaan en vooral dat er veel nuttige koppelingen zoek raken in de hersenen door het proces van verslaving.
Je ziet natuurlijk ook dat verslavingsachtige beelden ook heel goed kunnen ontstaan zonder dat er sprake is van een chemisch middel. Processen als gokverslaving en dingen als game-verslaving, koopverslaving, seksverslaving kunnen ook héél erg krachtig zijn in een mensenleven.
Wanneer we naar het rijtje kijken waarmee je verslaving kunt aantonen* dan is er eigenlijk ook wel gelijk duidelijk wel méér aan de hand dan alleen maar de uitwerking van een chemisch middel.


Na het afkicken begin je toch niet meer?

Als je  bijvoorbeeld eenmaal bent afgekickt, en als je jouw oude gevoeligheden weer zo’n beetje terug hebt. Of als je hem nieuw hebt aangeleerd. Als je hebt geleerd om grenzen te stellen en voor je zelf te zorgen… waarom zou je dan in hemelsnaam nog weer helemaal terugvallen in gebruik? Waarom zou je er zelfs maar aan beginnen?

Maar toch is dat wel wat het meest voorkomt. Want laten we wel zijn: er zijn maar héél erg weinig mensen die een verslaving kunnen afwikkelen zonder een paar uitglijders of terugvallen. Sterker nog, echt 90% heeft de les van meerdere terugvallen nodig voordat zij iets over zichzelf leren waardoor ze niet meer hoeven terug te vallen. Het proces van ontwenning kost gemiddeld genomen meerdere jaren met vallen en opstaan.

Kijk eens naar onderstaande video want misschien is er meer te weten over “verslaving” (en wat mij betreft: afhankelijkheid” dan dat je oppervlakkig gezien zou denken:


Waar vind ik die kooitjes uit deze video?

Maar waar is dat nou dat kooitje waar deze youtube het over heeft? Natuurlijk soms is het een maatschappelijk kooitje, soms is het een relatie kooitje of een verplichtingen kooitje…

Maar wanneer je gaat kijken naar mensen met verslavingen dan zie je in het overgrote deel dat zij geen kooitje van buitenaf nodig hebben, zij hebben hun eigen interne kooitje. Veel mensen met verslavingen zijn bang om zich te binden met andere mensen. Veel mensen hebben geen kooitje buiten zich nodig om opgesloten te zijn. Ze zitten gevangen in het kooitje van hun eigen schaamte.


Een antwoord op de vraag:

In mijn praktijk maak ik met mensen vaak het verschil tussen de eerder biologische “verslaving” en de meer emotionele “afhankelijkheid”. Dat is om het verschil duidelijker te krijgen voor mijn klanten, zodagt zij gerichter kunnen werken aan zichzelf.

Elders in de literatuur worden “verslaving” en “afhankelijkheid” door elkaar gebruikt om hetzelfde aan te duiden. Dan krijg je een kluwen van dingen. Dan krijg je verslaving-in-brede-zin (bijvoorbeeld vaak gehoord in de media). Woordgebruik dat twee verschillende kanten van hetzelfde probleem door elkaar verwart waardoor het ingewikkelder praten is.

In het begin van het traject is het waarschijnlijk wel belangrijk om juist aandacht te hebben voor de biologische kant van de zaak. De ervaring dat het middel belangrijk voelt dat is waarschijnlijk voor een deel biologisch. En je merkt als mens met een verslaving niet in hoeverre je dingen miste als je iedere keer (chemisch) de onderliggende behoefte overschreeuwt. De meeste mensen die wat dieper zijn weggezakt hebben vaak wel een periode van nuchterheid (abstinentie) nodig om tot die erkenning te komen.
Maar als je verslaving-in-de-brede-zin (zoals het vaak in de media gebruikt wordt) gaat reduceren tot een chemisch probleem, tot “alleen maar een” hersenafwijking. “Verslaving” -zoals daar door de meeste mensen over gesproken wordt- is meer, het is niet alleen een biologisch, maar óók een biologisch probleem… een Bio-Psycho-Sociaal probleem.

we moeten verzekeraars herinneren dat “verslaving” niet een louter “medisch probleem” is. Je kunt verslaving óók zien als een probleem van een individu met binding & inbedding. Dat is het sociaal aspect van deze Bio-Psycho-Sociale problematiek

Daarom ben je er niet met louter het “stoppen” van het gebruik. Sterker nog, door al die nadruk op het “stoppen” van het gebruik wordt paradoxaal genoeg dat gebruik zelf vaak alleen nog maar belangrijker! Dan hebben we het wéér niet over het belang van hun eigen emoties. Dan hebben we het wéér niet over het belang van hun eigenlijke behoeften. Dan hebben we het eigenlijk alleen maar weer over aanpassing en daar is de persoon met veel schaamte vaak al zo goed in.

“…wederom maken we dan het middel weer belangrijker dan de persoon… het is eigenlijk hetzelfde maar nu dan met het woordje “niet” ervoor…”
“dat ik gebruik, dat is (niet) belangrijk!!!”

 


Als je het hier eens over wilt hebben laat het me even weten:


Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Een gedachte over “Is de #afhankelijkheid niet veel belangrijker dan de #verslaving?

  1. Pingback: Wat betekent corona voor verslaving – 01 #WeAreInThisTogether | Integrative Addiction coaching: PraatmetHans.nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.