Zelfmedicatie of oefening (met medicatie?)

PraatmetHans-ZelfmedicatieVeel mensen gebruiken hun middel vooral als zelf-medicatie… “moodication” zal ik maar zeggen.
Omdat je in een andere ‘mood’ wilt komen gebruik je een middel naar keuze om daar terecht te komen ‘in je hoofd’ waar je terecht wilt komen. Of we gebruiken omdat we aan bepaalde eisen willen kunnen voldoen waar we niet aan kunnen voldoen zonder onze oppeppertjes of  rustgevertjes of afleidingen. De dingen die we moeten, die hebben soms een zelfmedicatie  (“mustication“) nodig in ons brein. Dat kan chemisch veroorzaakt worden in ons brein of we kunnen gedrag hebben dat (vaak appèl doet op onze oerhersenen: ‘lekker’ duidelijke afleidingen zoals adrenaline door ruzie, harde seks en extremere risico’s. Of juist rust door door veel eten of juist hongeren.
Daardoor ontstaat vaker wel dan niet iets dat ik ik altijd met “emotionele afhankelijkheid” aanduid, in mijn ogen minstens de helft van wat de mensen die er weinig genuanceerd tegenaan kijken “verslaving” noemen.

Maar het lastige van zelf-medicatie is dat degeen die de medicatie ‘voorschrijft’ tegelijkertijd ook degene is die degene is die de medicatie slikt…


Het probleem van zelfmedicatie

Reed Brockbank heeft in een interessante lezing over zelf-medicatie voor artsen wel een leuke vergelijking voor het verschil tussen “medicatie” en “zelf-medicatie”. Hij zei daarin aan artsen die stuk voor stuk doelmatig medicatie voorschrijven aan hun patiënten, maar die natuurlijk ook in de verleiding komen om van hun mogelijkheden te ‘snoepen’:

“You got a fool as a doctor and a moron for a patient. For you got to be a moron to get your medication described from a doctor who is clearly under influence. And you have to be a fool as a doctor to give medication that clearly doesn’t have any good longterm results (to someone who is clearly already under the influence of something.”

De ‘arts’ die jou de volgende eenheid ‘voorschrijft’ is onder invloed van de vorige… echt een fijne arts om medicatie van voorgeschreven te krijgen… :-S Hoe houdt zo’n arts een goed zicht op de bijwerkingen en de uitwerking op de lange termijn? Hoe houdt zo’n arts oog voor de dingen die je kan oefenen en welke dingen je even over moet nemen zodat er genoeg geoefend kan worden?

Het antwoord is dus: niet! (één keer raden waarom zelfmedicatie zo vaak uit de hand loopt)


Het dagelijks leven is ook een oefening

Wat dit extra vervelend maakt is de plasticiteit van ons brein. Waar we vroeger dachten: een brein is een brein en daar kan je niet zo veel meer aan veranderen na je 25e levensjaar, daar weten we tegenwoordig dat ons brein “plastisch” is, dat het groeit en dat het verandert en dat er nieuwe verbindingen ontstaan, her-en-der zelfs nieuwe cellen kunnen ontstaan, die dan weer gigantisch kunnen vertakken. Ons brein is niet statisch, het is plastisch. En de ‘driving force’ is de manier waarop we het gebruiken. De manier waarop we het trainen en met name de manier waarop we het in ons dagelijks leven inzetten, dat bepaalt wat er gaat uitgroeien en wat niet.

Met name dat laatste maakt het lastig. Want wanneer ik dus één keer per dag iets oefen en vervolgens de hele dag het tegenovergestelde doe in mijn dagelijks leven, dan oefen ik dus met name het tegenover gestelde. Wanneer ik vijf minuten per dag mediteer en mij verder de hele dag op fok. Wanneer ik mij de hele dag voorneem dat ik mijzelf moet zijn onder de mensen maar toch telkens weer eerst met voldoende drank een stuk van mijn (remmend) brein moet uitzetten voordat ik mij laat zien zoals ik ben. Wanneer ik de hele dag van alles moet maar alleen met behulp van voldoende cannabis of alcohol al mijn “moeten” uit kan zetten… Het zal duidelijk zijn wat ik oefen, hoe graag ik misschien ook iets anders zou willen kunnen dat ik niet oefen.

het draait om de dingen die je in het algemeen dagelijks leven doet, het ZIJN de kleine dingen die het doen!

Als we deze twee dingen nou verbinden: het feit dat een hoop mensen eigenlijk best emotionele redenen hebben om te gebruiken maar dat de enige manier om die dingen toe bereiken vaak via gebruik is dan moeten we even kijken hoe dit werkt (als we het over oefenen hebben). Wanneer ik mijn been gebroken heb en ik loop de hele dag heel hard heen en weer met mijn been in het gips. Dan oefen ik allerlei dingen, het is vast ook goed voor mijn hart en voor mijn conditie. Maar ik oefen natuurlijk niet dat been dat in het gips zit. Daarom is het zo belangrijk om zo’n been (zodra het weer een beetje fatsoenlijk is vastgegroeid) uit dat gips te halen en dan te gaan oefenen met dat been. Wanneer ik met krukken loop en daar enorm mee oefen terwijl ik mijn been gewoon in het gips laat zitten nadat het is vastgegroeid, dan wordt er van alles geoefend. Maar NIET mijn been!

Wanneer ik alleen maar oefen in mijn brein om met de pijn uit mijn verleden om te gaan door te drinken, slikken, snuiven, spuiten, gokken, seksen, kopen, vreten, hongeren dan oefen ik van alles maar niet mijn vermogen om om te gaan met dat probleem.


Tijd of acties?

Leven met een trauma, leven met angsten, leven met depressie, leven met gemis in een jeugd, leven met een biologische verslaving, leven met gemis en rouw. Je krijgt van je omgeving altijd de opmerking “geef het de tijd die je nodig hebt” (…)
Maar nu snap je waarom dat maar de helft van de waarheid is. Beter zouden mensen kunnen zeggen: “geef het vooral de oefening die nodig is!”

Tijd heelt alle wonden?.. mwah, tijd doet echt niet zo veel!
Wat je doet met tijd… dat heelt wonden!

Als we werkelijk begrip hebben voor de manier waarop ons brein werkt dan begrijpen we: tijd doet niet zoveel. Maar moeilijke dingen kosten tijd omdat oefening tijd kost, omdat het maken van nieuwe relaties en gedragscircuits tijd kost… En daarbij kan het best zo zijn dat er een periode(!) medicatie wenselijk is. Niet om je instant goed te voelen maar om je net goed genoeg te voelen om te kunnen oefenen.

Wanneer je alleen maar in paniek in een hoekje kunt zitten oefen je het wegduiken. Wanneer je net genoeg angst-remmende medicatie slikt om je hoek uit te komen en de wereld op je angst terug te winnen dan oefen je het ontdekken, wanneer je alleen maar stoned rond loopt van de medicatie oefen je stoned zijn.

Dat evenwicht vereist een fijne afstemming van de medicatie. Dat lukt een arts onder invloed niet. En ook dat kost dan weer tijd. Dan slik je niet om je weer goed te voelen maar om de tijd te hebben zodat je de dingen die je met adequaat medicijngebruik kunt gaan oefenen tijd kosten…

Het is de oefening die maakt dat je jezelf anders gaat voelen omdat je anders met je situatie omgaat, niet doordat je je gevoel probeert te veranderen in diezelfde oude onveranderde situatie

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s