Terugval en (onvoldoende) angst (of angstbeelden)

uitglijders en angst voor uitglijders

PraatmetHans brainscan_glucoseJaap van der Stel (@Lectoraat_GGZ op Twitter) wees me op een leuk artikel over het risico op terugval.
Natuurlijk geeft neuro imaging leuke plaatjes en regelmatig wordt het vooral gebruikt om artikelen aantrekkelijker te maken. Maar soms dan wordt neuro-imaging goed gebruikt en vertelt het ook meer over de dingen die er inderdaad onder het bewustzijn gebeuren.

Het artikel gaat over angst en terugval en is voor zowel behandelaars als mensen met een verslaving belangrijk om even over na te denken.
Het is te lezen op: http://psychcentral.com/news/2012/10/14/neuroimaging-may-help-determine-risk-of-relapse/46049.html

Doordat we wat meer mogelijkheden krijgen om “onder de pet” te kijken naar wat er gebeurt in het brein zie je soms ook dat er dingen worden gezien die je eigenlijk best kunt vertalen naar de praktijk. Volgens mij zit er wel een boodschap in dit onderzoek voor de mensen met een serieuze ontwikkelde biologische verslaving.

Eerst even het onderzoek door Joshua Brown, Ph.D., assistant professor in the Department of Psychological and Brain Sciences at Indiana University Bloomington:
Bij een aantal mensen die in de eerste 3 maanden van hun detoxfase regelmatig met diverse tests en ook met neuroimaging (scans) zijn bekeken bleek het volgende: wanneer bepaalde systemen van het brein minder actief waren dan was de kans op terugval groter.
Wat dat betekent, zegt de onderzoeker, is nog niet 100% duidelijk maar er tekent zich wel een trend af… Als je een goed geoefende verslaving hebt dan mag je waarschijnlijk nèt ietjes banger zijn. Niet teveel, dat is ook weer contra-productief.


Ballonnen of uitglijders

balloons

balloons (Photo credit: tashalutek)

Maar er was gewoon méér kans op uitglijders bij de mensen die blijkbaar dus onvoldoende bang waren. Dat bleek ook uit andere testjes die zijn gedaan die te maken hadden met risico en angst.
Mensen kregen een ballon die zij steeds verder op konden pompen. Hoe meer lucht, hoe meer punten er te verdienen waren. Maar je voelt ‘m al aankomen, een ballon kan je maar tot een bepaald punt volpompen en de mensen die daar meer risico’s in namen, lees dus: de mensen die dus minder bang waren dat die ballon zou knappen, dat waren de mensen die meer kans hadden op uitglijders in de eerste maanden van hun ontwenningsperiode.

The Balloon Analog Risk Task, a game in which the participants can decide whether to add increasing amounts of air to a balloon, gaining rewards until it pops.

Hier komt inderdaad weer de gelaagdheid om de hoek kijken waar ik vaker over spreek. Brown spreekt zelfs over een disfunctie van het brein ter plaatse. Hij zegt: “This lack of self-regulatory ability in people who are substance dependent has been associated with dysfunction of a mesolimbic-frontal brain network”. In iets meer mensentermen is het gebrek aan activiteit van het brein in de overgang van de “denk-laag” van het brein naar de centrale stukken van de emotie-laag en ook de zin-in-laag van het brein een voorteken van de risico’s die bestaan. Nog iets menselijker gezegd: de rem op het zin-in-systeem is niet zo actief. Want omdat de biologische kant van een goed geoefende verslaving waarschijnlijk inmiddels behoorlijke “trek-kracht” heeft, zal er wel een beetje remmende activiteit tegenover moeten staan.

Een Porsche met de remmen van een fiat panda, dat is vragen om moeilijkheden.


dus dat betekent…

In onze cultuur vinden we vaak dat we alle negatieve gevoelens zouden moeten kunnen voorkomen of wegpoetsen. Maar daardoor zijn we soms te veel bezig met het niet-voelen van gevoelens in plaats van het verwerken van en het werken met die emoties…


Mensen proberen daardoor vooral om “on-bang” te zijn i.p.v. moedig, on-bedroefd in plaats van getroost, on-boos in plaats van vergevend…

Het is natuurlijk allemaal nog niet he-le-maal zeker wat de uitkomsten zijn maar het blijkt dat mensen die aan de ene kant minder bang waren voor de knal van een ballon die te hard is opgepompt en die meer hoopten op de bevrediging van de punten, die waren aan de andere kant niet zo bang voor een terugval. Is dat nou omdat hun brein geen “angstig toekomstplaatje” maakt (frontaal) waardoor angst ontstaat (mesolimbisch). Of ontstaat er geen angst waardoor er geen gedachtes zijn… nog onduidelijke (en waarschijnlijk allebei waar).
Is er mogelijk onvoldoende begrip waarvoor men bang moet zijn of is het gewoon dat er meer genoten wordt van een beetje risico? Nog niet helemaal duidelijk.
De mensen in ieder geval die meer activiteit hadden in die gebieden van het brein, die hadden in ieder geval minder kans op terugval.


Gezonde angst?

De uitleg van de plaatjes is nog niet helemaal duidelijk, maar toch lijkt de conclusie niet al te overdreven als ik zeg dat het voor de praktijk van mensen met een goed ontwikkelde verslaving gezond zou zijn als zij een tikkeltje banger zouden worden, óók voor terugval. Gewoon omdat het blijkbaar realistisch is.

Als je glazenwasser bent dan kan je maar beter een beetje hoogtevrees overhouden…

En als nadenkertje dan ook nog even: Alcohol is echt een heel goede korte termijn angstremmer 😦


Ik kan je helpen met het aanscherpen van de duidelijkheid. Als je het daar eens over wilt hebben laat het me even weten:

Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.