Ben ik een onverantwoordelijke Kl∞†∑å©# of durf ik iets te doen dat anders is?

stop je verslaving stoplichtMensen hebben soms in …laat ik zeggen minder genuanceerde en soms niet mis te verstane woorden laten weten dat zij het er niet mee eens zijn dat ik durf te stellen dat het goed is om met mensen met een verslaving op zoek te gaan naar controle, en niet altijd gelijk maar op abstinentie aan te dringen.
“Dat kan een verslaafde niet en je bent een enorme Kl∞†∑å©# als je die arme verslaafde ook maar enige hoop durft te geven op controle”. En dat dan vaak gevolgd door allerhande meestal relatief …onaardige redenaties waarom ik dat dan wel niet lekker zou vinden om mensenlevens te gronde te richten en soms nog wat andere opmerkingen over mijn geestesgesteldheid.


abstinentie is een route

Laat ik helder zijn: een sterke biologische verslaving controleren terwijl je gecontroleerd gebruikt is bar lastig. En voor mensen met een ruim voldoende verslaving is inderdaad abstinentie (niks gebruiken) vaak veruit het makkelijkst. Maar zoals ik vaker zeg: verslaving is niet digitaal, niet aan-of-uit! Dus het is onterecht om een lichte biologische verslaving hetzelfde te benaderen als een ruim voldoende.
En dan nog! Je ziet het zó vaak: mensen gaan vol wanhoop de kliniek en roepen heel hard dat ze er echt voor altijd mee willen stoppen en als vervolgens de ellende wat is gezakt -en bijgevolg de angst wat is verminderd-, dan is de behoefte om “helemaal te stoppen” ineens ook een stuk minder. Laat je die mensen alleen of ga je samen op onderzoek uit. Zo vaak zie je daardoor dat mensen eerst te lang wachten omdat ze niet ineens helemaal willen stoppen, en vervolgens is de verslaving zo gegroeid dat het gebruik zo belangrijk is geworden dat stoppen steeds meer onhaalbaar leek en steeds beangstigender werd zodat ze de hulpvraag nog verder uitstellen… Wat zijn dáár de humane kosten van?


de routekeuze bepaalt de route

Wanneer mensen alleen de keuze hebben tussen “wij kunnen u niet helpen” en “je moet eerst abstinent worden” dan kiezen veel mensen voor het heilloze “ik doe het zelf wel”.

Ik zeg niet dat het onzinnig is als mensen eenmaal verslaafd genoeg zijn. Maar wanneer je mensen de keuze geeft om gecontroleerd gebruik als strategie te kiezen -die ook kan mislukken-, dan ontstaat er een oprechtere, meer “eigen” keuze voor abstinentie. Niet “omdat ik (iets aantrekkelijks) helaas moet stoppen” maar “omdat dat gebruik gewoon ’t gedoe niet meer waard is dat er nou eenmaal aan vast hangt”.

voor alle duidelijkheid: ik geloof in menselijkheid en ik geloof in zelfsturing!

Door een route aan te bieden waarin “gecontroleerd gebruik” onderzocht gaat worden bestaat ineens het ‘risico’ dat mensen die abstinent zijn door dit programma zullen willen proberen of hen dat niet ook zou kunnen lukken en dat hun intern tijdelijk duidelijke richting (“ik gebruik niks meer, nooit meer -omdat ze zeggen dat ik dat niet kan-“) aan het wankelen wordt gebracht.


maar dat zal soms mis gaan! (angst)

Denken over gecontroleerd gebruik zorgt voor onrust. Mensen die dachten dat hun partner (vader, moeder) er “klaar mee was” en ineens blijkt dat verslaving nooit “klaar” is. Verslaafden die dachten (terecht!) “eens verslaafd, altijd verslaafd” en (onterecht) “deze strategie werkt voor mij en dat geldt dus voor iedereen”, die zullen zich verzetten tegen de nuance.
Ik zal heel helder zijn: Ja, het zal soms ‘mis gaan’… de groep mensen die zal willen gaan proberen om gecontroleerd te gaan gebruiken, die zullen waarschijnlijk toch zelf gaan experimenteren met ‘gebruik’ binnen een jaar. Maar dan waarschijnlijk met -laat ik zeggen- “duidelijk minder gecontroleerde strategieën”. Heel veel mensen gaan namelijk stiekem experimenteren met gecontroleerd gebruik met hun eigen wilskracht als enig vangnet.

“Ik wil het proberen en het zal nu goed gaan”
“Waarom zal het goed gaan?”
“omdat ik nu weet dat ik ècht niet meer wil terugvallen”
(…)

Dat dit vroeger ook al onvoldoende is gebleken als vangnet, dat wordt vaak even vergeten. En heel vaak gaat dat dan dus ook mis. In sommige gevallen omdat er eigenlijk genoeg in de schaal is gelegd voor het laten ontstaan van een terugval, en daardoor het hele verhaal van “gecontroleerd” soms alleen een verhaal was waarmee mensen zichzelf hun terugval verkochten. Als we dan gaan stellen dat het ligt aan het het aanbieden van de route…


Het is gewoon NIET mogelijk! (boos)

Aan de andere kant begrijp ik de boosheid heel goed. Wanneer je van mij iets af pakt dat ik belangrijk vind dan wordt ik ook laaiend.

“Als je een 5 hebt voor verslaving heb je een andere verslaving dan wanneer je een ruim-voldoende of zelfs een 8- hebt voor verslaving”

En dat is natuurlijk precies wat er gebeurt bij iemand die een verslaving heeft gekregen door de manier van leven, door de manier van omgaan met het emotionele brein, door de manier van omgaan met plezier of rust. Je merkt -als een verslaving voldoende geoefend is in het brein- dat je een controle bent verloren die je vroeger nog wel had en dat is een rot-ervaring. Dat voelt oneerlijk want je bent niet gewaarschuwd en veel van die mensen kijken dan ook met jaloezie naar de mensen die het middel wel met controle kunnen gebruiken.
Juist die jaloezie laat zien dat ze het middel nog veel te belangrijk maken en dat er misschien nog moet worden gewerkt aan afscheid of aan andere dingen die wèl belangrijk zijn.
En natuurlijk is het een hellend vlak dat in het begin minder helt dan verderop in het verloop. Maar net als met snowboarden, daar kan je mee om leren gaan als jouw mogelijkheden om te controleren groter zijn dan de hellingshoek. Want een aantal mensen, laten we daar heel helder over zijn, die lukt het ook weer om met het middel om te gaan, op hun eigen manier en anders dan vroeger, en dat is méér dan “alleen wat truukjes aanleren”.


wat is een mens?

Natuurlijk zullen mensen uitglijden door het bestaan van een programma dat zich richt op controle. Zeer waarschijnlijk zijn het de mensen die toch al aan het glijden waren.

“wat ik geleerd heb van het vallen is om tijdig af te buigen door telkens weer op te krabbelen en verder te gaan in mijn richting…”

Wat maakt een mens tot mens? Is dat niet juist het vermogen en het recht op zelfbeschikking? Natuurlijk moet je nodeloze pijn zien te vermijden maar moet je dat doen door het recht op fouten maken te schrappen?
Natuurlijk kan je het aanbieden van de mogelijkheid verketteren omdat je “mensen tegen zichzelf moet beschermen” (dat is vaak het argument). Maar ik denk dat een programma uitkomst biedt als het in samenwerking met de omgeving stapsgewijs wil gaan onderzoeken (en de eigen omgeving uitnodigen en informeren is onderdeel van de integratieve aanpak). Ik denk dat mensen hun eigen keuzen kunnen gaan maken en soms zullen kiezen voor zelfbescherming en soms zullen kiezen voor het oefenen van hun eigen kracht.

cupofteacupofcoffee

…als je eens (anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?.. dat kan!


Als je het hier eens over wilt hebben laat het me even weten:


Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s