Ik ben op zoek naar die ene truc die ‘het’ voor me doet?

Question:?

stopdeverslaving-bananenschil<<een gecombineerde vraag uit meerdere vraagstellers>>
Hans, Het lijkt soms wel of niets helpt. Dan val ik weer terug dus dan is alles weer kapot. Een voordeel is wel dat ik tegenwoordig probeer om meteen weer uit de cirkel te komen.
Iedere keer blijf ik maar weer terugvallen ondanks al de tips en trucs die ik geleerd heb met cognitieve gedragstherapie, gesprekken etc.etc.
Maar wanneer houdt het op? Ik ben inmiddels de 55 gepasseerd en al zo’n 40 jaar verslaafd. Eerst heroïne, later drank, coke en pillen nu nog benzodiazepinen.
Mijn vraag: hoeveel trucs kun jij nog bedenken?

Answer:

Hoi H,

Ik denk dat het eigenlijk echt niet gaat om ‘trucs’… De truc-aanpak lijkt juist vaak het probleem wel effe weg te werken maar dan kruipt het weer uit een andere hoek naar voren. Wat zit er onder de tricks?

Begrijp me goed, ik weet inmiddels best wel een hoop trucs maar steeds weer merk ik dat het gaat om een begrip van jezelf en erkenning van wat je aan tegenstrijdigheden in huis hebt.
Het antwoord dat je zoekt zal enerzijds te vinden zijn in het integreren van de dingen die je eigenlijk weg wilt duwen en anderzijds in het ontwikkelen wat in het verleden on(der)ontwikkeld is gebleven.

Makkelijk gezegd, maar vooral lastig om te doen en ook zeker iets om stap-voor-stap te ontwikkelen.
De cognitieve gedragstherapie is goed en nuttig maar soms (afhankelijk van je therapeut-e-) onvoldoende gericht op de drijfveren in ons leven. Want, zoals de grondlegger (Ellis) van de CBT al heeft gezegd in de Rationeel Emotieve Therapie, het zijn de emoties die ons in beweging zetten. In de emoties vinden we het gaspedaal en het is de neocortex die vooral als remming werkt…


‘stoppen’… of toch?

Dus… inmiddels weet je wel waarom je “zou moeten stoppen”… daar hoeven we het meestal niet zo lang over te hebben.

Maar wat zet je telkens weer in gang? Waar start het op? Waar versterken biologische impulsen en emotionele behoeften elkaar?
Dáár is vaak veel winst te halen, echt ook nog als je de 50 al ruim gepasseerd bent.

‘The elephant in the room’ is dan natuurlijk ook wel dat je al zo vroeg met heroine begonnen bent. Nogal een “steep starting curve”…
Dat soort dingen is bijna nooit voor niks, zal ik maar zeggen. As dat is gebeurd dan zegt dat wat. Heb je wel voldoende aandacht besteed aan de dingen die je in je jeugd misschien niet hebt meegekregen of die je misschien te veel hebt meegekregen?


beter worden?

Het slechte nieuws is dat misschien inderdaad wel zo is dat “niets helpt”.
…als je tenminste met “helpen” bedoelt dat je “jouw biologische verslaving geneest”…

Dat klinkt misschien deprimerend maar dat bedoel ik paradoxaal genoeg juist hoopvol.
Wanneer je probeert om een ongeneeslijke ziekte te genezen dan geeft dat vooral veel hopeloosheid en ontevredenheid over jezelf. Dan is ook iedere terugval weer een teken dat het hopeloos is en dat je het toch niet waard bent om genezen te worden.

Maar wanneer je anders gaat denken over jouw aandoening (namelijk als chronisch) dan kunnen we ineens veel leren van het ziektemanagement uit de gezondheidspsychologie.

Wanneer je probeert om op zo’n manier met een chronische aandoening te leven dat het niet meer als een ziekte voelt. Dan ga je anders naar uitglijders kijken.

Iemand met Gillet de la Tourette doet misschien dingen die hij/zij achteraf niet leuk vindt. Maar het heeft geen zin om te zeggen “ik ben mijn Gilles de la Tourette”. Nee. ik ben meer dan mijn aandoening en wat kan ik doen om met mijn aandoening te leven op zo’n manier dat ik levenskwaliteit overhoud…
Als dat inzicht er blijkbaar is, dan zijn er inderdaad belangrijke stappen voorwaarts gemaakt zichtbaar aan het feit dat je blijkbaar steeds sneller uit de cirkel stapt.
Het zou eigenlijk best jammer zijn wanneer niemand waardering heeft voor die vooruitgang… Het zou al zeker jammer zijn als jij zelf geen waardering hebt voor de winst die je inmiddels hebt geboekt. Wat je me vaak hoort zeggen:

het is niet stom om te vallen, het is jammer om te blijven liggen.


aandacht voor het struikelen of voor het opstaan?

Het heeft ook niet zo veel zin om jezelf op je kop te gaan geven als je struikelt door een chronische aandoening. Het heeft zin om te kijken naar het script dat jouw uitglijders volgen. Het heeft zin het te leren dat vóór te zijn. Het heeft zin om lessen te leren van de manieren waarop je struikelde in het verleden en het heeft zin om te kijken welke gevoelens en welke mensen en welke situaties voor jou risicovoller zijn dan dat je eigenlijk waar zou willen hebben…

Het is jammer als je struikelt maar kijk goed om je heen: het is gewoon niet zo dat alles weer kapot is. Vanuit deze manier van kijken gezien is het goed(!) dat je weer opkrabbelt, kijkt wat er nog overeind staat en jezelf motiveert om door te gaan en dat je dat je er blij over kunt zijn dat dit sneller gaat dan vroeger omdat je al geleerd hebt wat werkt.

Ik hoop dat je daar anders over leert denken en als ik je daarbij kan helpen dan hoor ik dat graag.
Alle goeds gewenst!
en als ik met je mee kan denken? Laat het me weten AJB

Hans


cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?.. dat kan!


Als je het hier eens uitgebreider over wilt hebben laat het me even weten:


Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s