de “ik heb 80% succes”-leugen en de ziekte die verslaving is.

Tips voor ouders, partners, kinderen

Ruim 80% van onze patiënten is succesvol gestopt!

zeggen collega’s wel op hun sites.
(you wish… really! …I would do too)

Je leest die reclame op een site en je denkt: “Daar!.. Dáár moet ik zijn want dáár is zekerheid te vinden!”…
en misschien geef je er zelfs geld aan uit dat je eigenlijk niet hebt… het gebeurt zo vaak dat ouders kapitalen uitgeven voor hun kinderen om de zekerheid te zoeken dat ze echt zullen ‘stoppen”. Of misschien ga je er voor jezelf naartoe en laat je de maatschappij meebetalen door te doen alsof je daar behandeld wordt…

Hans-Valentine-heart…en begrijp me goed: dat is ook helemaal logisch.
Logisch, want natuurlijk wil je dat jouw kind stopt, je wilt dat je partner stopt, je wilt dat je ouder stopt. En natuurlijk voel je: “ik moet doen wat ik kan om ervoor te zorgen dat die ander stopt!”

Daar zie je ook gelijk de kiem van het probleem al ontstaan… Wat kan jij doen?.. en wat niet?
“ja, dat begrijp ik maar ik heb nu even geen tijd voor mijzelf om daar over na te denken… éérst moet ik even zorgen dat er zekerheid ontstaat in het hart van mijn verslaafde. Eerst moet ik even zorgen dat mijn kind stopt, mijn verslaafde man stopt, mijn verslaafde vader of moeder stopt…

En als je dit herkent dan snap je waarom er in de verslavingszorg zo veel geld kan worden verdiend door malafide mensen… heel vaak goed bedoelende malafide mensen!
Dan snap je de aantrekkelijkheid van de leugen. Maar als er werkelijk “80% succes” zou zijn, dan zou de hele wereld op die plek in de rij staan om behandeld te worden. Vraag gerust eens naar de echte cijfers en waar die vandaan komen. Zelf zo ingeschat zeker? Oh, een ‘onderzoek’… en hoe lang was de looptijd van dat onderzoek? Een jaar?
Mensen die op een onhandige manier stoppen, die blijven soms best anderhalf jaar “clean” uit schuldgevoel of uit angst teleur te stellen of omdat de schulden nog niet zijn afbetaald. Maar dan? Als de schulden aan de belasting zijn afbetaald en alleen de schulden aan de ouders of bij de partner nog maar over zijn? Wat gebeurt er dan?

Oh, en de mensen die uitvielen…
“Nee, daar hebben we geen contact meer mee, dus daar kunnen we niet aan vragen hoe het nu zit…”
“Nee, de mensen die uit schaamte niet hebben gereageerd op onze vraag of het allemaal nog wel goed gaat na een half jaar (ALS die vraag al gesteld werd), nee, daarvan weten we niet hoe het zit dus die zijn uit de onderzoeksgroep gevallen…”
“Nee, de mensen die uit hun huis gezet zijn daar kunnen we geen adres meer van vinden dus die zeggen niet hoe blij ze zijn met de behandeling en al de resultaten”.

Goed onderzoek naar deze dingen is heel ingewikkeld en kostbaar. Maar telkens weer, als je goed gaat navragen dan vallen de resultaten van de behandelvormen die zich hard maken voor “niks meer, nooit meer” behoorlijk tegen. Er is weinig fatsoenlijk onderzoek naar gedaan maar voor zover wel… nou niet bepaald 80%…

Waar het uiteindelijk om draait is waar het uiteindelijk op uit komt…

Nou zeg ik hier verder genoeg over op mijn site. Dit deel van de site gaat over jou, de partner, de ouder, het kind van iemand met een verslaving.

Dit gaat er over hoe jij die ander kunt helpen maar het gaat er vooral over hoe jij jezelf kunt helpen…


Ja maar… hoe kan ik nou voor mijzelf zorgen terwijl mijn verslaafde mijn aandacht nodig heeft?..

Het wrange is dat je soms dezelfde problemen die de verslaafde heeft ook bij de omgeving ziet ontstaan.

  • je wilt “er van af”, net zoals de omgeving… even
  • je kiest vaak voor de korte termijn ‘oplossingen’ …die te simpel blijken achteraf
  • het voelt (even?) niet belangrijk om aandacht te besteden aan de dingen die belangrijk zijn…

Laat mij je alsjeblieft helpen herinneren: Je bent méér dan de ouder, de partner, of het kind van een verslaafde.
En dat is belangrijk want dat is het deel dat de shit van jouw leven moet dragen. Dus dat is het deel dat sterk genoeg mag zijn en dat dus goed genoeg beschermd mag worden zodat het niet ondermijnd raakt.

Bekend in dit verband is het vliegtuig verhaal: als de zuurstof maskers naar beneden vallen in het vliegtuig, doe dan eerst jouw eigen masker om zodat je in staat zult zijn om het masker om te doen van je geliefde(n)

Dat je eerst voor jezelf zorgt, dat je eerst zorgt voor eilandjes van rust en kalmte in jouw leven, dat zegt niet dat je niet van een ander houdt. Dat zegt niet dat je niet van je kind houdt dat naast je zit in het vliegtuig. Wat mensen daar verder ook over zeggen (zie verderop). Als jij probeert te zorgen voor de ander en de ander probeert te zorgen voor jou dan is de kans groot dat jullie elkaar voornamelijk in de weg zitten. Als jij eerst begint te zorgen voor jezelf en dat blijf je ook genoeg doen om er daarmee voor te zorgen dat ook laat zien dat je echt voor jezelf kunt zorgen dan heb je twee vliegen in één slag geslagen.


één: Goed voorbeeld doet volgen.

Er is geen opvoedingsstijl die zo goed werkt als een goed voorbeeld dat oprecht wordt voor geleefd. Dus niet “om een doel te bereiken” maar omdat het een eerlijk eigen doel is. Dat geldt voor een niet-roken, voor sporten, voor gezonde voeding en het eten van groenten en fruit, dat geldt voor het spelen van een muziekinstrument (ook al kiest een kind waarschijnlijk een ander instrument dan de ouders. En nee, er is géén enkele zekerheid! Het gaat namelijk niet over jouw leven maar over het leven van iemand anders dat je met jouw voorbeeld probeert te veranderen. Maar laten zien dat doelen haalbaar zijn als je de juiste stappen zet. Dus je hoeft het ook niet goed te doen. Daarmee laat je namelijk zien dat je fouten kunt maken in je zelfzorg en dat je toch de draad weer kan oppakken. Ook dàt is een goed voorbeeld.


en twee: je gaat voor de lange termijn

Door goed genoeg voor jezelf te zorgen, zorgt ervoor dat jij de dingen op een lange termijn aan blijft kunnen. Wie ben jij als je degene bent die iemand weer thuis ontvangt als ie naar een kliniek is gegaan ‘om beter te worden’?

  • “Gebruik gewoon nix!”
  • “Just say No!”
  • “We sluiten ze gewoon allemaal op!”
  • We verbieden die alcohol en die drugs gewoon helemaal zodat ze er nooit meer aan kunnen komen!

…zijn we al uitgelachen? <cynisme>
Want wat is het resultaat van deze aanpak sinds 1950? Wat zijn de kosten van die gevangenissen en wat zijn de gevolgen voor hun geliefden?)

Ik zeg dit niet zodat je iemand gelijk uit je leven trapt. Nee! het ligt veel genuanceerder! De makkelijke oplossingen blijken al jaren lang geen oplossingen.
Het vervelende bij verslaving is dat zo langzamerhand wel duidelijk begint te worden dat een verslaving een neurologische ziekte is. Maar wel blijven ze allemaal maar bezig met het zoeken naar “de genezing”.
Maar chronische ziekten hebben geen genezing!
“Ja, dat weet ik ook wel… maar wat moet ik doen om er nooit meer last van te hebben?”
<zucht>

Ja, ik begrijp het ook wel dat je daarop hoopt… ècht serieus! (ik heb er ook op gehoopt)

Maar de realiteit is dat je weinig kans hebt om het probleem onbelangrijk te maken zo lang je bezig bent om het belangrijk te vinden dat het probleem wèg zal zijn.

Je krijgt het probleem niet weg, Je kan dingen doen om het steeds minder belangrijk te maken (wrang genoeg zit de neurologische kant van verslaving juist in het stukje van je brein waar belang bepaald wordt).

Collega-behandelaars liegen wel op hun site opmerkingen als “80% succes!”
Terwijl het heel duidelijk is dat verslaving een chronische aandoening is (anders dan de emotionele afhankelijkheid, daar kan je aan werken en dat kan je voor een groot gedeelte helemaal achter je laten). Wanneer is die “ruim 80% van onze patiënten”-behandeling dan succesvol te noemen?

Het is echt niet zo heel ingewikkeld om iemand uit het gebruik te trekken als iemand net even diep in de shit zit en door geldgebrek en alle sociale ellende even niet de mogelijkheid voelt te kunnen gebruiken (dat is wèl vaak het moment van de aanmelding).
Nee, het is veel lastiger om het gebruik op de lange termijn te controleren. Het is veel lastiger om samen telkens weer op te krabbelen na de uitglijders die daar telkens weer bij blijken te horen tot je ergens genoeg geleerd hebt…

(nee, deze dingen zeg ik niet om je hopeloos te maken maar juist om je verantwoordelijk te maken voor de dingen die je wèl kan veranderen)


Sommige mensen zeggen dat namelijk graag, dat dit soort realiteit het zelf-vertrouwen ondermijnd van verslaafde mensen. En dat zijn vaak de mensen die de eind-verantwoordelijkheden overnemen van de mensen met een verslaving. Natuurlijk mag je bereid zijn om een stuk uitvoerende verantwoordelijkheid over te nemen. maar als je de eind verantwoordelijkheid over neemt…

Wat ik keer-op-keer heb gezien bij de mensen die snappen dat zij last hebben van een chronische aandoening dat zijn gaan begrijpen doe die hele hoop op genezing leugenachtig is. Een verkoop truuk om te kunnen ontkennen wat er aan de hand is. En verslaving bloeit op ontkenning wat er aan de hand is!

Die mensen die gaan snappen dat juist die hoop ervoor zorgt dat je bepaalde dingen niet bijhoudt of niet sommige dingen extra goed doet die nou eenmaal horen bij een chronische ziekte.

Iemand met een chronische ziekte zal namelijk gezonder moeten leven dan die zogenaamde gezonde mensen, anders gaat het ergens mis op den duur (nee, dat is niet eerlijk maar het leven is niet eerlijk dus laten we het daar niet te lang over hebben).

Als je het onbelangrijk maakt dat je soms wat extra moet doen en soms dingen niet kunt doen omdat-dat-nou-eenmaal-zo-is, dan wordt het allemaal minder vervelend en vooral, daardoor krijg je oog voor andere dingen.


Dus…

Waar en wanneer doe je wat om momenten van rust in je leven te ervaren, ook als alle problemen nog niet ‘opgelost’ zijn (ik hoop toch echt dat ‘jouw verslaafde’ méér blijft dan “een probleem”)?
Waar en wanneer ga je zitten om de realistische verwachtingen van de begrijpelijke hoop te scheiden,
Waar en wanneer ga je wat doen! om uit te rusten, echt energie op te doen (meer dan noodenergie)?..
Waar en wanneer ga je welke grenzen neer zetten, paaltjes slaan en mensen zoeken die je kunnen helpen om je er aan te houden?
Waar en wanneer maak je een pan zodat je overeind blijft staan en dat je afstreept welke hoop je kunt bieden en welke niet?
Waar en wanneer ga je oefenen in het bespreken van die dingen zodat je weet hoe je het moet zeggen…

Nee, maak je niet verantwoordelijk voor iemand anders, help iemand anders om zichzelf te (laten) helpen. Neem het niet over en laat zien dat je voor jezelf moet zorgen en dat het niet altijd makkelijk is om voor jezelf te zorgen.

Samen kunnen we namelijk wel wat we alleen niet kunnen… Dus als jij alleen de druk van de verantwoordelijkheid op jouw schouders laadt, dan kan je onmogelijk samen ergens uit komen.
Laat mij je helpen, graag, om jezelf te helpen. Laat mij je helpen om een ander te helpen om zichzelf te helpen. Maar bij verslaving, als-je-blieft:

geloof niet in de “quick fix” en gá voor de lange termijn!

Als je het hier eens over wilt hebben of…
cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Als je meer wilt weten over dit onderwerp of als je het hier gewoon verder over wilt hebben, laat het me even weten:


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*
Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s