“Nou, dan hoop ik maar dat we je hier niet meer zien…” ???

praatmetHans-beach_ball_effectVerslaving is een chronische ziekte, dat moge inmiddels toch wel duidelijk zijn. Daarom vind ik het ook altijd een beetje raar dat er telkens weer mensen zijn die verwachten dat een chronische ziekte ooit uitbehandeld kan zijn.
Ik heb dat ooit hard geleerd toen ik voor een groep kankerpatiënten uitleg probeerde te geven over “acceptatie”. In de zaal werd iemand woedend op me en hij zei (achteraf terecht):
“wat klets je nou over ‘acceptatie’ man! Ik moet accepteren dat ik (hij had bijbal kanker) één bal al kwijt ben en dat door de chemo’s en de bestraling die andere zo is aangetast dat ik waarschijnlijk nooit meer kinderen zal kunnen krijgen. Àls ik al een partner vind die dat van mij kan accepteren, dan moet ik, als ik tachtig wordt, nog accepteren dat ik geen kleinkinderen heb!”.. en het enige dat ik kon zeggen was: “ja… klopt…”

Sindsdien praat ik niet meer over “acceptatie” maar alleen nog maar over “accepteren”, het werkwoord. Niet over iets dat ooit helemaal klaar zal zijn.


chroniciteit gaat alsmaar door

Iets soortgelijks is er ook aan de hand met andere chronische ziektes.
Natuurlijk heeft het geen zin om nu al na te gaan denken over de periode dat je kleinkinderen zult hebben als je daar nog niet bent aangeland in je leven. Inderdaad over de vraag “en kan ik nou nooit meer drinken?”, daar kan je jezelf heel erg mee demotiveren. Dus neem het nu zoals het is en groei door zodat je volgende stappen kan maken. Maar er zijn natuurlijk in iedere levensfase wel weer aandachtspunten die naar voren komen door je chronische aandoening.
Dat je soms jarenlang nog maar héél weinig behandeling nodig hebt, dat is logisch als je goeie behandelingen geeft.

Maar dat er totaal géén behandeling meer nodig zou zijn… ik verbaas me vaak over de mensen die dat zeggen (met name verzekeraars en sommige behandelaars). Natuurlijk kan je weer tegen dingen oplopen en natuurlijk kan er weer trek ontstaan… sterker nog: ga er gerust van uit. Er zal af-en-toe trek ontstaan. Dáár hoef je nou even niet over te twijfelen😉

Maar als dat dan gebeurt, dan is het toch prettig om iemand te hebben waar je eerder naartoe bent geweest en waar je eerder begrip van jezelf en grip op jezelf hebt gevonden?
Dan is het toch raar dat een ‘curatieve’ aanpak van de verzekeraars maximaal een jaar mag duren? Dan is het toch vreemd als een behandelaar afscheid van je neemt met de woorden: “ik hoop je toch nooit meer te zien”?

“Ik hoop dat je me nooit meer op deze manier nodig hoeft te hebben” misschien, of “ik hoop je geholpen te hebben om in de toekomst eerder in de gaten te hebben wanneer je maar beter effe naar me toe kan komen om te praten over dingen, eerder dan dat deze keer misschien”, dàt zijn realistische teksten. Maar zo’n veelzeggende afscheidskaart met zo’n ‘mooie tekst’ die eigenlijk tussen de regels zegt: “zorg ervoor dat ik je hier nooit meer zie”… Ik weet het niet. Ik heb er altijd een hekel aan gehad.


Hoe kan behandeling van een chronische ziekte eindig zijn?

In mijn eigen praktijk zie ik mensen soms eens in het jaar of nog minder. Maar ik zeg nooit dat we “klaar” zijn. Eerder iets als: “voor het moment is het even genoeg” of “we hebben nu wel bereikt wat er op dit moment in zit”. Maar dat betekent nooit dat we ‘klaar’ zouden zijn. Mensen zijn bij mij altijd welkom om een nieuwe fase op te pakken want ontwennen doe je een leven lang. Iedere levensfase heeft zijn eigen uitdagingen en onderwerpen waar een verdovertje of een uppertje bij zou kunnen helpen. En iedere keer weer is het de vraag of de kosten de baten wel waard zijn.

Daarom zeg ik vaak:

“sterkte waar nodig en zeker ook véél plezier” (om de kracht op te bouwen die je op andere momenten misschien nodig hebt) “en tot ziens!” (volgende week, volgende maand, volgend kwartaal, volgend jaar… maar liefst een beetje op tijd)🙂

Hans


Als je het hier eens over wilt hebben of…
cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Als je meer wilt weten over dit onderwerp of als je het hier gewoon verder over wilt hebben, laat het me even weten:


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*
Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

2 thoughts on ““Nou, dan hoop ik maar dat we je hier niet meer zien…” ???

  1. ik zeg vaak dat mensen met een chronische ziekte vaak ineens door hun aandoening gezonder (en geestelijk gezonder) zullen moeten leven dan het zogenaamd ‘gezonde’ landelijk gemiddelde…
    maar samen komen we het verst🙂

  2. Heel duidelijk Hans. Hopelijk dringt deze duidelijkheid een keer eens door in de reguliere verslavingszorg? Het is levenslang bewust kiezen, verantwoordelijkheden afwegen, situaties vermijden, bepaalde muziek niet luisteren, plaatsen en mensen vermijden, jezelf heropvoeden, ontplooien, inhouden, uitlaten, noem maar op. Een goede verslaving bepaalt elke vlak en elke stap van je leven, en het is niet gek om te realiseren dat we een gids nodig hebben soms, vooral als we geneigd zijn om verkeerde keuzen te gaan maken. Als verslaafde, ik weet al te goed dat wat lijken goede beslissingen zijn in feite subtiele plannen gemaakt door mijn verslaving/croco, hoe je het noemen wilt. Inmiddels heb ik het sneller door. En dan kan ik jou altijd lastig vallen!

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s