Waar blijft verantwoordelijkheid als je honger hebt?

Verantwoordelijkheid is moeilijk als je honger hebt

west-coaching-honger-verantwoordelijkheid-koekjesHet nemen van verantwoordelijkheid wordt echt lastiger als je honger een andere kant op wijst…

Voorbeeldje: een moeder ziet haar dochtertje van drie-en-een-half een koekje pakken uit de trommel. Er was niks gevraagd en niks goed gevonden dus Mama zegt: “wat is dat? mocht jij zo maar koekjes pakken?”. Dochterlief, die natuurlijk eigenlijk ook wel voelde dat zij scheef bezig was, antwoordt gelijk met: “dat was ik niet, dat was mijn buik.”

Dit lieve, waargebeurde voorbeeldje laat zien wat er vaak gebeurt met hongers, of mensen nou drie-en-een-half zijn of vijfendertig: we houden de verantwoordelijkheid voor onze hongers gráág buiten onszelf.
“Dat was ik niet, dat was mijn honger” vertel ik mijzelf terwijl ik ’s avonds nog een smakelijk soepie neem voor het slapen gaan. En ik mij maar afvragen waarom ik niet afval terwijl ik overdag toch zo weinig eet…
“Dat was ik niet” zei de man tegen de rechter “het was mijn verslaving waardoor ik te veel dronk om te mogen rijden.


honger en verantwoordelijkheid

Het is heel makkelijk om vertederd naar het meisje te kijken en met afkeuring naar de dronken automobilist. Ik probeer hier geen vals medelijden te creëren en begrijp mij goed, als iemand bezopen achter het stuur stapt vind ik het vooral ellendig voor de omgeving als er een ongeluk gebeurt. Maar honger is sterk en ik vraag mijzelf af hoeveel mensen hier in Nederland winkels zouden gaan plunderen als morgen ineens ons geld niks meer waard bleek te zijn. Ik vermoed dat dat best wel eens tegen kon gaan vallen.
Als de honger maar groot genoeg is dan doen mensen bijna alles om aan eten te komen, dat laten voedselrellen ons telkens duidelijk zien.

Ik beloof zelf niet eens dat ik niet meedoe ook al zou ik ook graag geloven dat ik daar boven kon staan. Ik vrees zelfs dat de kans aanzienlijk genoemd moet worden omdat ik ook nog wel eens snoep terwijl ik me echt had voorgenomen om af te vallen… Dus ook bij mij heeft mijn honger blijkbaar niet zo veel te maken met mijn ‘goede voornemens’. :-S


Verslaving en honger

Biologisch gezien moeten we verslaving ook in de hoek van onze hongers zoeken. Niet-biologische hongers maar een goed geoefende verslaving (goed geoefend door regelmatig gebruik) is goed vergelijkbaar met de honger die je voelt als je een dag niet gegeten hebt.

In de nucleus accumbens (het stukje van ons brein waar ons “can do!”-ge voel zit, ons “er-is-iets-aan-de-hand-en-ik-kan-daar-iets-aan-doen”-gevoel, ons motivationeel circuit) daar wordt het belang bepaald van dingen in relatie tot actie. En dat is precies de plek waar een verslaving ons brein verandert. Daar is de reden waarom ons verslavende middel of het verslavend gedrag zo enorm belangrijk voelt.

in deze situatie is het noodzakelijk dat ik dit doe om de situatie te verbeteren!

En dat ik wéét dat het anders is dat verandert niet zo veel aan het gevoel dat het belangrijk is om te eten. Want laten we wel zijn. Geniet dat meisje heel erg van haar koekje? Geniet ik heel erg van mijn soepie als ik dat gehaast naar binnen schrok? Geniet ik erg als ik door mijn verslaving met een schuldgevoel nog maar snel een paar glazen weg klok?

Verantwoordelijkheid voor de honger

Toch is ie interessant, die vraag waar nou de verantwoordelijkheid blijft. Want ik ben degene met de honger en ik ben degene die de dingen doet waar ik achteraf niet blij mee ben…

Het lijkt goed om de honger te leren kennen en te leren snappen wanneer ik iemand zal zijn die te veel honger heeft, iemand die dat gevoel van honger zo belangrijk maakt dat ik niet meer in staat ben om die honger te negeren, sterker nog, da ik iemand ben die z’n honger zo belangrijk ervaart dat ander dingen op de helling zullen gaan.

Zonder hier met een belerend vingertje te willen gaan zwaaien kan ik mij keer op keer voornemen dat ik iets niet moet gaan doen… Waarschijnlijk is het verstandiger om te begrijpen wat de verschillende redenen zijn om het wel te doen. Want blijkbaar is wilskracht niet voldoende als de honger te belangrijk voelt.

“Misschien is een verslaving iets dat véél belangrijker voelt dan dat het is… Maar het voelt dus ècht zo!”


Als je het hier eens over wilt hebben of…
cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Als je meer wilt weten over dit onderwerp of als je het hier gewoon verder over wilt hebben, bel me (overdag) op 06 558 61 554 of laat het me hieronder even weten:


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*
Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s