Liever gevoelloosheid dan de pijn van leegte, liever boosheid dan verdriet?

boosdepressief

verdrietig plus boos plus hopeloosheid (de ‘perfect storm’ voor depressie)

Veel verslaving ontstaat ook omdat we afhankelijk zijn van middelen om daarmee weg te kunnen lopen voor pijn. Veel verslaving ontstaat omdat mensen niet meer weten hoe ze moeten rouwen en bang zijn voor pijn.

soms is de leegte door het loslaten ook een motivatie om nieuws weer aan te pakken en het nieuwe weer in je leven te winnen.


De aantrekkelijke gevoelloosheid

De beslissing dat je geen pijn meer wilt voelen is logisch gezien natuurlijk best een begrijpelijke. Een hart dat niks voelt dat kan je ook geen pijn meer doen. En veel mensen stinken daarin, in die verkoop gedachte.
Dan is het verdoven van pijn dus ook een goed idee. Want waar zou pijn goed voor zijn?
Nou, ik ben niet één van die mensen die zegt dat je alleen maar door lijden kunt groeien. Dat vind ik een beetje een enge gedachte (ook al is dat in mijn leven best wel eens het geval geweest). Maar ik denk wel dat het dus in ieder geval één manier van groeien is.

En als je ziet hoe veel mensen middelen gebruiken om (even) geen pijn te voelen van het verlies… Dat is een gigantisch aantal!
Het vervelende is alleen dat die pijn er morgen weer is, maar nu versterkt door de pijn van de kater en de pijn van het onbegrip want als je er dan morgen gaat vechten voor wat je gisteren bent kwijt geraakt… dat geeft steeds meer problemen naarmate er meer tijd tussen komt te zitten. Als je vandaag gaat huilen om wat je al een jaar kwijt bent.. dat geeft toch vaak minder kans op steun en troost.


Boosheid en Verdriet

Als je kijkt naar verdriet en naar boosheid dan zijn dat beiden emoties die ontstaan door verlies:

  • Je had iets en dat ben je kwijt geraakt,
  • Je meende iets te gaan krijgen en dat is niet jouw kant op gekomen.

En verlies daar kan je emotioneel op twee manieren op reageren:

  • Je kunt boos worden en gaan vechten om alsnog te krijgen wat van jou is geweest voor jouw gevoel. Of
  • je kunt verdrietig worden en rouwen om het verlies.

Beiden zijn soms verstandig en soms onhandig. Er zijn dingen die je kunt bevechten en kunt krijgen als je ervoor knokt tegen iemand of iets.

Boosheid en verdriet zijn beiden een reactie op verlies, of op het gevoel van verlies.
Dat is soms best even een punt om samen eens uitgebreid naar te kijken

Nou heeft dat gevecht ook wel weer een prijs en soms is het verstandig om je af te vragen of de winst van het gevecht niet groter is dan het verlies door het gevecht. Dit nog even los van het feit dat niet iedereen zo maar klakkeloos los laat wat ze ten koste van jou hebben gescoord, dus misschoen gaan zij ook wel vechten en als je verliest ben je dus niet alleen kwijt wat je al kwijt was maar heb je ook nog eens de kosten van het gevecht. En dat is vaak het moment dat mensen moeten erkennen dat het leven niet eerlijk is. Want ook al zou het leven volgens ons misschien eerlijk moeten zijn… dat is niet zo! Maar goed, het kan natuurlijk zeker de gok waard zijn.
De andere reactie op verlies is verdriet. En je ziet het al aan de houding van een verdrietig mens: je wordt beter in los laten door verdriet. Een verdrietig mens met verkrampte handen is waarschijnlijk iemand die moe gevochten is maar die eigenlijk nog wil knokken voor hetgeen verloren is.
Echt verdriet, en het toestaan van troost -door de juiste mensen (en dat is soms echt wel even een zoektocht)- dat maakt dat je sneller in staat bent een verlies achter je te laten.
Rouwen om dingen die je los moet laten helpt je om ze eerder los kan laten. En de leegte die ontstaat als je jezelf niet meer vastklampt aan de dingen die je toch al kwijt bent die heeft een vorm, die geeft een idee waar je nieuwe invulling zou kunnen zoeken, die geeft ook een motivatie om nieuws aan te pakken te gaan doen om weer een nieuwe invulling in je leven te winnen.

Niet gehuilde tranen kosten drie keer zo veel tijd als wel gehuilde tranen…


Het makkelijke antwoord bestaat niet

Nee, het makkelijke antwoord bestaat niet. De pijn van het gemis wegwerken zodat je niet boos of verdrietig hoeft te zijn die laat zich alleen maar uitstellen en niet echt ontlopen. De prijs daarvoor is eenzaamheid en als je iets nodig had dan is het eenzaamheid. Dat heeft nog niet eens zoveel met gebruik te maken maar als je het wel middels gebruik doet dan heb je dus wel over jezelf afgeroepen dat je meer gebruikt dan een ander en bijna alle pijnstillers worden verslavend als je e=ze lang genoeg gebruikt dus dat is onherroepelijk een weg richting verslaving as je lang genoeg bent geweest van truukjes om de pijn van het gemis niet te voelen.

vechten tegen jezelf is als een kat die weg loopt van het blikje dat aan z’n staart is gebonden: Hoe harder je loopt, hoe meer herrie het maakt en hoe angstiger en hopelozer je wordt.

Het is keer-op-keer mijn ervaring met mensen dat er best wel mogelijkheden zijn om op een eigen manier te rouwen. Dat hoeft helemaal niet zo kwetsbaar te zijn als dat je denkt, misschien. En het is mijn ervaring dat je daar samen vaak een stuk sneller doorheen bent dan dat je tegen je eigen gemis blijft knokken. Het vervelende van knokken tegen jezelf is natuurlijk ook dat je niet kunt winnen zonder jezelf te beschadigen en dat zoiets je behoorlijk hopeloos kan maken. Naar mijn mening is een deel van de depressie die door middelengebruik ontstaat nog niet eens zo zeer aan het middel te wijten maar aan de (terechte) hopeloosheid van de strijd die iemand vaak al jaren aan het voeren is.
Stel dat je die strijd op een ander vlak zou leggen en dat je niet constrictief boos zou zijn (boos zijn op jezelf) maar constructief boos zou worden. Dat je niet vecht tegen je tranen maar dat je een plek zoekt voor het huilen van je tranen en vervolgens de leegte gaat vullen in plaats van het gevecht tegen je eigen gevoel van leegte of een gevecht tegen je eigen (terechte) tranen.

Laat me je het verschil uitleggen tussen constrictief boos zijn en constructief boos zijn. Het verschil is voor veel mensen erg bevrijdend.

Als je daar dingen in herkent, neem dan even contact op. Het hoeven geen eindeloze reeksen van gesprekken te worden en ik zwaai niet met mijn vingertje omdat je de pijn soms even weg wilt werken. Het gaat erom dat we geen hopeloze strijd blijven voeren want als je ergens depressief van wordt dan is het hopeloosheid.

Als je het hier eens over wilt hebben dan maken we een keer een afspraak


of…
cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Als je meer wilt weten over dit onderwerp of als je het hier gewoon verder over wilt hebben, laat het me even weten.

Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*
Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.