Wat zou middelengebruik met radicalisering te maken hebben? #dtv


Over middelengebruik en radicalisering

La Heine (de Haat)Ik zet hier een gedachte neer die volledig voor mijn eigen rekening is. Maar ik poneer de gedachte dat er een verband zou kunnen bestaan tussen de slechte behandeling van verslaving en de ontvankelijkheid voor radicalisering.



In Frankrijk heeft natuurijk de laatste terroristische aanslag opnieuw een relatie met middelengebruik van vooral alcohol. Ook al zegt zijn vader dat hij niet geradicaliseerd kan zijn en dat het drugs moeten zijn… hij zegt nogal radicale dingen net voor zijn dood (en ik vraag me af of ouders wel degene kunnen zijn die dit soort dingen kunnen beoordelen -door hun persoonlijke investering in het leven van hun kinderen-).
Maar vooral, ik ben het middelengebruik bij geradicaliseerden al eerder tegen gekomen in rapportages over diverse radicalisering (een aantal gebruikende moslims koos voor de Jihad omdat zij boos waren op de Nederlandse cultuur o.a. om al diens verleidingen van bijvoorbeeld alcohol en drugs)… Maar dat geldt zeker niet alleen maar voor geradicaliseerde moslims. Ik hoorde precies hetzelfde verhaal over Amerikaans ultra-rechts, ik hoorde het van nabij over het vreemdelingen legioen en ook over radicaal communistische milities. Nou kan dat allemaal toeval zijn want verslaving kom je natuurlijk in alle lagen van de bevolking tegen.
Ik zeg ook zeker niet dat het de enige grond is voor radicalisering… maar iedere radicalisering -in welke richting dan ook- die voorkomen kan worden voordat haat de afslag naar terrorisme neemt, die lijkt mij meegenomen…

Maar dan blijft de vraag: Wat is dan de aantrekkelijkheid van radicale geloofsvormen en een strenge militaire voor iemand met een verslaving?


Leer mensen om de verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen in een wereld met veel keuzes in plaats van het ontnemen van mogelijkheden…


Verslaving en afhankelijkheid

Wanneer je ervan uitgaat dat verslaving een chronische neurologische aandoening is die -juist omdat het een aandoening is van het stukje van het brein waar het (emotioneel belang van zaken beoordeeld wordt) maakt dat iets dat eigenlijk niet al te belangrijk is, wel heel belangrijk voelt!
Dat is op zichzelf al aanleiding voor een gevecht met jezelf. Als je dan ook nog eens over jaren dat gebruik hebt ingezet om emotionele ongenoegens, emotionele leegtes vanuit de jeugd, vanuit psychiatrische aandoeningen of vanuit traumatische gebeurtenissen te maskeren, als je over jaren dat gebruik hebt ingezet om bepaalde gevoelens niet te hoeven voelen of bepaalde behoeftes niet te hoeven hebben -of ze juist uit te leven- dan begrijp je dat dat een dergelijk middel voor iemand zo ontzettend aantrekkelijk kan zijn dat dit voor iemand zonder verslaving maar moeilijk te begrijpen is. Ook al omdat dus de mensen zonder een afhankelijkheid aan middelen gebruik een gedragsrepertoire hebben moeten ontwikkelen om met hun gevoelens of behoeften om te gaan, een noodzaak die voor iemand met regelmatig gebruik niet bestond. Het gevolg daarvan is dus dat -omdat emoties vrijwel altijd een sociaal aspect hebben- mensen ook in hun sociale omgang dingen missen en “iets missen”. Aan de andere kant zie je ook vaak dat het omgaan met angst ingewikkeld ligt (vaak vooral gericht op het ‘op laten houden’ van de zo genaamd negatieve gevoelens) en dat de biologische kant van een verslaving er natuurlijk ook voor zorgt dat er een onterechte afwezigheid is van angst voor terugval.


Behandeling?

In de verslavingsbehandeling die zich wonderlijk genoeg*) vaak alleen maar richt op het gebruik -of eigenlijk het niet-gebruiken- is er in mijn ogen vaak onvoldoende aandacht voor iets dat veel klanten vaak uit zichzelf benoemen als “een gat in mijn ziel”. Je kunt je voorstellen dat er dus ook vrijwel altijd een relationele/ communicatieve lacune is in de ontwikkeling. Waarschijnlijk juist de reden dat sociale vaardigheidstraining waardevol blijkt te zijn in verslavingsbehandeling als je het onderzoekt. Maar als je kijkt waar de vaardigheidstraining in veel behandelingen over gaat dan is dat vooral het “nee zeggen tegen gebruik'” wat natuurlijk wederom weer gaat over “stoppen” en niet over het positief invullen van de emotionele behoeften.

ik heb het altijd graag over de dingen waar mensen “ja” tegen willen zeggen zodat het makkelijker wordt om “nee” te zeggen

Maar je kunt begrijpen dat de klassieke behandeling die zich vooral richt op “niet doen”, “niet gebruiken” en “ontwijken” een enorme zuigkracht van het middel openhoudt. Een zuigkracht die veel menen met een verslaving aangaan door de controle buiten zichzelf te leggen.
“Pak mij maar flink aan” zeggen mensen vaak tegen hun behandelaars. “Zorg ervoor dat ik niet kan gebruiken” zeggen mensen vaak tegen hun partners… Beide wonderlijke vragen natuurlijk als je de oplossing intern wilt krijgen. Maar alleszins begrijpelijk als je snapt dat een verslaving maakt dat je telkens dingen doet waar je zelf niet achter staat. Er ontstaat een neiging om de oplossing voor de moeilijke interne gevoelens extern te leggen -daar heb je natuurlijk ook leren zoeken door het regelmatig gebruik-.


De ‘buiten’-oplossing

Duidelijk is dat een structuur die jou tegen moet houden natuurlijk wel een erg strenge structuur moet zijn. En wanneer kijkt naar de oplossingen voor een leven, die je regelmatig ook tegen komt dan zie je dat er nogal wat mensen zijn -zeker de mensen die nogal zijn verwaarloosd in hun jeugd- dat mensen het zoeken in de structuur van een leger, in de structuur van een geloofsgemeenschap, liefst met een strenge alomtegenwoordige God die je voortdurend in de gaten houdt en die je streng zal straffen bij ‘stout’ gedrag. De onterecht afwezige angst wordt zo ‘aangevuld’ met de angst voor een strenge straffende heerser.
Daarnaast is het maatschappelijk beeld van de verslaafde natuurlijk vooral het beeld van een ‘loser’, een zwakkeling, een zondaar (eigenlijk parallel aan de maatschappelijke visie op de TBC-patiënt voordat de tubercelbacil was ontdekt en we begrepen dat die klachten geen straf van god waren maar de uitingsvormen van een ziekte). Je krijgt nogal wat oordelen over je heen in de familie -begrijpelijk soms- maar toch. Dat doet dingen met je, als je dat meemaakt. Er gebeurt iets met je eigen boosheid als je -zei het op een onhandige manier- probeert om het beste te doen. Veel mensen zijn niet alleen getraumatiseerd voor hun verslaving, vaak zijn mensen ook getraumatiseerd door hun verslaving en de gevolgen van schaamte -één van de meest pijnlijke emoties die wij hebben-.
Dat draait zich soms om in een soort van boosheid op de maatschappij…


Samenvatting en oplossing

Je kunt je voorstellen als je het voorgaande op een rij zet dat mensen kunnen vluchten in een strenge godsdienst die zich ook nog een keer met wraak tegen de maatschappij keert, net zo goed als zij kunnen vluchten in een veroordelende semi-militaire structuur van links of rechts radicaal. een omgeving die de vrijheid verkettert waarin drugs en alcohol als mogelijkheid aanwezig waren zonder dat er voldoende informatie tegenover stond over de manier waarop je met die vrijheden om kan gaan, over verslaving en afhankelijkheid in een opvoeding (en dat is veel en véél meer dan “nee, mag niet”) thuis of op school. Het geeft je de mogelijkheid om jezelf te ‘ontschuldigen’ als slachtoffer en tegelijkertijd jezelf goed te kunnen voelen over jezelf als redder door ook nog eens tegelijkertijd de ultieme aanklager te zijn die met God aan zijn zeide het goede doet…
Caveat: een oplossing is niet makkelijk of even snel te doen.

Simpele oplossingen voor ingewikkelde problemen lijken het probleem weg te werken maar maken het probleem slechts groter ~ Hans West

Maar mij lijkt het belangrijk om de verslavingszorg te hervormen en meer aandacht te geven aan de gevoelens die er onder de emotionele afhankelijkheid liggen. De gedragsverandering die we nastreven in de cognitieve gedragstherapie is waardevol en nuttig en mag zeker worden bewaard als we ook aandacht besteden aan de -vaak positieve- emotionele behoefte die er (aanvankelijk) onder het gebruik zat en aandacht voor de sociale vaardigheden, niet alleen om “nee” te zeggen tegen middelengebruik, maar juist om “ja” te zeggen tegen onderliggende behoeften, “ja” te zeggen tegen de behoefte aan emotionele groei en het voorkomen van saaiheid en verveling. Als we het veroordelende vingertje afpellen van onze behandelingen en er in supervisie/intervisie aandacht voor hebben hoe we als behandelaars de maatschappelijke rol van veroordeling soms naar ons toe geschoven krijgen. Dit geldt niet alleen voor de behandelaars zonder persoonlijke ervaring maar zeker ook voor de ervaringsdeskundigen.
Mij lijkt het belangrijk om op scholen en in gezinnen meer aandacht te hebben voor gevoelens naast de aandacht voor prestatie. Ook al staan we in Nederland op de zesde plaats in levensgeluk, er is m.i. nog veel uitleg te geven over de mogelijkheden van onze maatschappij en cultuur. We worden niet gelukkiger door de opties te verminderen, we hebben kennis en gevoel voor al de mogelijkheden van onze cultuur nodig en alcohol en drugs zijn daar onderdeel van. Daar heeft 50 jaar miljarden uitgeven aan de War on Drugs nog werkelijk niets aan veranderd.


Notes:

*)
wonderlijk omdat ik het altijd wonderlijk vind dat verslaving -een aandoening waardoor een eigenlijk onbelangrijk stofje gaandeweg als heel belangrijk wordt ervaren- wordt aangepakt door dit stofje heel belangrijk te maken maar nu met het woordje “niet” ervoor…^


Als je hierover meer wilt weten of als je het hier wat uitgebreidere over wilt hebben met me, laat het me even weten:

cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*
Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Dit bericht werd geplaatst in @cetera en getagged , , , , , door HansWest . Bookmark de permalink .

Over HansWest

Sinds ruim een kwart eeuw werkzaam als therapeut / supervisor. Gespecialiseerd in behandeling van controleverlies door verslavingen. Ik ben niet bezig met veroordeling van taboes. Ieder maakt de keuzes zoals hij/zij wil. Het draait erom dat we samen die keuzes zo maken dat je een gelukkig mens bent. Het is aan mij om daar helder en praktisch uitleg over te geven en je te helpen bij het zetten van stappen, het is aan jou om de stappen te zetten. Samenwerking staat voorop.

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.