Voor de partner (de route uit afhankelijkheid en verslaving) – 2

Voor de partner van iemand die kampt met afhankelijkheid en/of verslaving -2-

Ik ben bezig een boek te schrijven voor de partner van mensen die kampen met afhankelijkheid en/of verslaving.
Door de pijnlijkheid van die situatie wil ik daar haast mee maken en om mij aan te zetten tot actie zet ik de tekst voorlopig online.

Werktitel: Mijn partner en ik… en onze verslaving (samen-werken aan verslaving en afhankelijkheid)

Mensen kunnen zo mee denken en reageren…

Op deze pagina ga ik verder in op “verslaving”. Wat het (onder andere) is, en wat het betekent voor het onderhouden van een relatie


Over Afhankelijkheid en/of Verslaving

(nou is dat bijna altijd èn overigens)
In lezingen en op mijn verslavingsblog PraatmetHans.nl kom ik er regelmatig op terug. Maar even kort: verslaving en afhankelijkheid is niet hetzelfde in mijn teksten. Ik weet dat veel andere mensen dat door elkaar gebruiken maar ik denk dat het heel verstandig is om die twee levels uit elkaar te houden want “verslaving” is zo’n woord waar heel veel misverstanden over bestaan alleen al doordat het zo’n enorme kluwen is van dingen die iedereen anders benoemd.
Voor alle duidelijkheid in deze teksten:

“Verslaving” -zoals dat vaak gebruikt wordt valt voor mij uitéén in de biologische verslaving en de emotionele afhankelijkheid.

Dan komen ze met onzin redenaties als: “Het is bewezen dat wilskracht cruciaal is bij het overkomen van een verslaving (zij verkopen dat graag als ‘verslagen hebben’ maar wilskracht werkt niet bij kanker, longontstekingen of malaria.” Nou, allereerst is daar nog allerminst het laatste over gezegd. Wilskracht is best behoorlijk belangrijk in het omgaan met ziektes. En dat geldt al helemaal voor het omgaan met chronische ziekte als astma, hartklachten, Giles de la Tourette of verslaving…
NEE! wilskracht kan de (chronische) ziekte niet genezen. Maar de manier waarop je er mee om gaat is bepalend voor het verloop.

En dat is belangrijk omdat -wat sommige auteurs als Marc Lewis ook zeggen- verslaving is wèl een ziekte. Sterker nog het is een chronische aandoening.

De biologische verslaving is een chronische aandoening met duidelijke sporen en veranderingen in de diepere delen van je brein (met name rond de Nucleus Accumbens) waar het belang van dingen bepaald wordt. En wilskracht is belangrijk voor het omgaan met die ziekte, ongeveer even belangrijk trouwens als (zelf)kennis op rationeel niveau en (zelf)zorg en hoop op emotioneel niveau (want op alleen maar wilskracht trek je het niet).
Een chronische verslaving is niet te “genezen” die gaat niet “over”. Je hoeft er geen last van te hebben. Iemand met allergisch asthma hoeft niet voortdurend “dicht te klappen” als ie de noodzakelijke onderhoudsmedicatie met regelmaat neemt, als ie voldoende de conditie oefent en in de gaten houdt wat de aandoening zou provoceren. Iemand met een chronische aandoening moet (geestelijk en lichamelijk) gezonder leven dan het landelijk gemiddelde, want anders wordt ie ziek… Precies hetzelfde geldt voor biologische verslaving.

Wat ik wel heel erg vindt is dat de discussie tegenwoordig soms alleen maar over centen gaat! Het argument voor de is-verslaving-een-ziekte-of-niet is dan ineens: “als verslaving géén ziekte is is, dan kan het dus niet ‘behandeld’ worden dus geven we er geen geld aan uit”… Een typische manier van nadenken die verzekeraars centraal stellen. In mijn ogen een enigszins misselijkmakende manier van kijken die centen belangrijker vindt dan mensen…

En over het ‘genezen’ van een verslaving -waar ook veel ‘behandelaars’ mee schermen… Die kijken zich blind op het gebruik. Overmatig gebruik en verslaving en afhankelijkheid zijn niet hetzelfde. Het overmatige of het onhandige gebruik is een gevolg van verslaving en/of afhankelijkheid… een gevolg dat ook weer oorzaak word. Maar het is een gevolg. En 9 van de 10 mensen die zegt dat zij verslaving kunnen “overwinnen”, of een verslaving kunnen “wegnemen” of een verslaving kunnen “genezen”…
Vraag die mensen voor de lol eens in een leuk restaurant om drie glazen goede wijn te drinken en dan naar huis te gaan (met de taxi graag). Héél redelijke kans dat ze zeggen “nee!” (en terecht)… Maar dat is ongeveer hetzelfde als van iemand met een allergie zeggen dat je hem genezen hebt als je hem in een allergeen-arme plastic tent op sluit. Hij wordt niet ziek door zijn aandoening om dat ie zich beschermt. Maar daarmee is de aandoening niet genezen!

…?!

Pak je dat verschil?


Maar uhhh… kan ik dan nooit meer gebruiken?

Nou het goede nieuws is dat een brein plastisch is en dat het zich herstelt. Het slechte nieuws is dat het bovenste denk-deel van ons brein véél plastischer is dan het diepere deel dat zorgt voor biologisch evenwicht en hongers (waar de biologische verslaving huist). En ander erg slecht nieuws is dat ons brein best goed is in aanleren maar dat het heel, héél slecht is in afleren. Dus wat ik vaak zeg: met de huidige stand van zaken lijkt het er sterk op dat een biologische verslaving geneest… maar dat dat toch al gauw anderhalve eeuw nodig heeft.
De biologische verslaving is een chronische aandoening waar mee je om moet leren gaan, iets dat je moet leren integreren in je leven, waar je verantwoordelijkheid voor kan leren nemen zodat je niet ziek wordt door die aandoening. Het is niet iets dat je kan “bevechten”, dat je kan “overwinnen”.
Kan jij dan niet meer gebruiken? Nou… JIJ dus wel. Maar jouw partner heeft er blijkbaar meer moeite mee. Of jij nooit meer kan gebruiken? Dat hangt er van af hoe afhankelijk jij bent van jouw partner, hoe afhankelijk jouw partner is van jou (even voor de duidelijkheid: er is echt een groot verschil tussen afhankelijkheid -daar is niet zo veel mis mee- en co-dependence… kom ik later op terug-)
Kan jouw partner nooit meer gebruiken? Dat hangt er dus wat mij betreft van af hoe biologisch
verslaafd hij/zij is. Want dat is andere onzin die je wel met grote stelligheid krijgt te horen in de wereld van verslaving:

“je bent verslaafd of niet!”

Dat is gewoon niet waar. Iedereen die een week in de verslaving heeft gewerkt die heeft gezien: er zijn mensen die een 10 hebben voor verslaving (en die weten werkelijk niet meer hoe ze zouden kunnen leven zonder hun ‘doop’) en de meeste babies (helaas niet allemaal door gebruik in de zwangerschap) worden toch echt met een 0 voor verslaving geboren.
Met de mogelijkheden die bestaan in onze maatschappij (en onze taboes op lastige emoties) zijn er eigenlijk niet zo heel veel mensen die volwassen worden met een nul voor verslaving. Maar dat betekend dus dat er tussen 0 en 10 een hoop mogelijkheden zitten. Heb jij nog een 5 voor verslaving? dat je er nog onvoldoende last van hebt om het van invloed te laten zijn op jouw levenskwaliteit… ook al voel je soms wel enige trekkracht van een verslavend middel dat vroeger alleen maar ongecompliceerd leuk was toen je nog een 2 had voor verslaving? Of heb jij een 6 (voldoende om de invloed te voelen) van de trek die bij biologische verslaving hoort? Of heb je een “ruim voldoende”.. die met voldoende oefening ook best een “goed”(voelbare) verslaving.

“Abstinentie” is nooit abstinent van “ALLES… Abstinentie is altijd gedeeltelijk. Want of je nou stopt met alcohol drinken of stopt met coke snuiven.. Stop je ook met koffie? Misschien snuif je niet meer maar rook je nog wel een jointje? Misschien rook je geen cannabis meer maar neem je af-en-toe wel een aspirine tegen hoofdpijn?
Abstinentie is altijd persoonlijk! Het is het afzien van de verschillende soorten van doop die voor jou met controle verlies te maken hebben.

Als vol-le-dig arbitraire “rule of thumb” (want er zit nergens een metertje van 0 tot 10 in een brein) zeg ik vaak om een idee te geven: “als je een 7,5 hebt voor biologische verslaving, dan is abstinentie vaak echt de makkelijkste weg.”
Dan komt je in de buurt van dat omslagpunt waar verder dat regeltje geldt, dat gaat:

“100% abstinentie is 100 keer makkelijker dan 99% abstinentie”

Wat voor cijfer zou jij jouw partner geven?

…?!

enne… is jouw partner het daar in z’n hart wel mee eens?… (best belangrijk voor jullie relatie om het daar –gaandeweg over eens te gaan worden -nee, dat gaat niet ineens-)


Zwart-wit denken

Andere goedbedoelde onzin die mensen met grote stelligheid verkondigen is:

“Verslaving is net als zwangerschap: je kunt niet een béétje verslaafd zijn.”

Nou heb ik het net al gehad over het feit dat je wel degelijk met nuancering naar verslaving moet kijken. Het is een nieuwe ‘honger’ die per doop verschillend is en die groeit, afhankelijk van de mate van genetische gevoeligheid en het gebruik. Als ik niet gevoelig ben, dan kan ik best wel het e.e.a. gebruiken voordat ik een voldoende voor verslaving voel. Als mijn ouders beide verslavingsgevoelig waren en er links-en-rechts in mijn familie verslaving opduikt, dan heb ik zeer waarschijnlijk een redelijke genetische gevoeligheid en dan zal ik eerder de aandoening “biologische verslaving” ontwikkelen.
Maar veel belangrijk nog: als ik het gebruik stop dan raak ik verder niet verslaafder!

Wat wel heel (héél) goed mogelijk is, dat is dat ik eigenlijk pas merk hoeveel biologische verslaving er bestaat op het moment dat ik stop met regelmatig gebruik.
Dat is logisch, als ik het inderdaad vergelijk met biologische honger. Als ik net gisteren zwaar gegeten heb dan is het niet zo heel erg lastig om een dag te vasten… Maar als ik al een aantal dagen niet gegeten heb, dan wordt vasten wel een heel stuk lastiger. Trek voel je pas als je niet eet. En als je altijd gelijk at als je trek had dan is het logisch dat je ineens denkt: “Sodeju!, ik had niet verwacht dat trek zó vervelend voelt als ik niet gebruik”
Maar dan is het eerder zo dat je ineens bemerkt hoeveel er al is gebeurd…
Ik vergelijk het wel eens met achterstallig onderhoud aan je huis. Als her en der de verf een beetje bladdert kan het er best nog wel heel aardig uit zien. Het is eigenlijk pas als je werkelijk onderhoud doet en de oude verflagen af krabt dat je merkt dat er toch her-en-der ineens wel een vensterbankje vervangen moet worden…
Zo met mijn kleren aan, dan kan ik voor mijn gevoel best wel aardig door de kerst-periode heen zijn gezeild… Maar als dan met de eerste warme dagen het zwembad lonkt, dan ziet dat lijf er toch ineens héél anders uit in de spiegel.

De schade ontstaat niet op dat moment, die wordt op dat moment zichtbaar.


<<< terug naar deel 1 <<<    >>> door naar deel 3 >>>


Als je hierover meer wilt weten of als je het hier wat uitgebreidere over wilt hebben met me, laat het me even weten:

cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*

Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen


zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.