Voor de partner (de route uit afhankelijkheid en verslaving) – 4

Voor de partner van iemand die kampt met afhankelijkheid en/of verslaving -4-

Ik ben bezig een boek te schrijven voor de partner van mensen die kampen met afhankelijkheid en/of verslaving.
Door de pijnlijkheid van die situatie wil ik daar haast mee maken en om mij aan te zetten tot actie zet ik de tekst voorlopig online.

Werktitel: Mijn partner en ik… en onze verslaving (samen-werken aan verslaving en afhankelijkheid)

Mensen kunnen zo mee denken en reageren…

Naar aanleiding van “de twee emotionele redenen voor gebruik” kan je samen met jouw partner eens wat beter kijken naar wat er in jullie relatie (niet) speelt.


De tweede reden voor gebruik!

De eerste reden voor gebruik waar mensen aan denken is vaak “niet voelen”, daar hebben we het inmiddels al over gehad. En die is ook vaak sterk verweven met de tweede afhankelijkheid van een middel en dat is dat je dingen niet anders weet te bereiken dan middels gebruik. Kijk naar veel mannen die gewoon werkelijk niet bij hun gevoel weten te komen zolang de remmende neocortex nog aan staat. Maar gooi er een halve fles drank in en de emoties stromen over. Of wat denk je van een hoop mensen die hun irritaties opvreten in zichzelf tot er wat ontremming van die denk-laag wordt gecreëerd middels chemicaliën en dan komt de boosheid er ineens uit. Dat is bijvoorbeeld iets heel anders als net, dan zal ik misschien eerder kiezen voor cannabis om de boosheid niet te voelen.
Of wat denk je van de opluchting van “even niks te hoeven”… veel mensen kunnen hun werkzaamheden alleen achter zich laten als zij de “plop” van een wijnfles of de “ptssschh” van een bierblikje.

De “tweede reden” voor afhankelijkheid is het “WEL beleven”!

Sterker nog -en hier zie je hoe afhankelijkheid helemaal niet eens zo erg chemisch is- je ziet mensen ontspannen bij de eerste slok!..
Dat is grappig want chemisch gezien is de werkzame stof nog niet verder dan de slokdarm. Dat heeft eigenlijk nog best een minuut of 10-15 nodig voordat de ethanol zijn werking geeft in het brein. Maar toch is het afhankelijke brein instant ontspannen omdat er een slok genomen is. Daaraan zie je hoe een aantal van de emotionele aspecten van verslaving zeker niet alleen maar chemisch zijn, maar veel meer ‘emo-logisch’.

Of wat te denken van plezier maken? Dansen bijvoorbeeld. Gaat dat nog een beetje lekker zonder pil of pils? Veel mensen zijn werkelijk niet in staat om plezier te hebben op de dansvloer zonder alcohol of XTC. Veel mensen zijn maar slecht in staat om gezellig slap te ouwe nelen met mensen. Je ziet vaak dat die mensen contact echt vermoeiender vinden als zij gestopt zijn met gebruik omdat “het ineens de hele tijd over iets moet gaan”. Dat is niet waar natuurlijk. Maar ze hebben hun eigen brein nog niet geleerd dat het ook wel eens wat makkelijker kan zonder gebruik. Of wat denk je van seksualiteit? Veel verzwegen maar ik zou graag een euro krijgen van alle mensen die moeite hebben om zichzelf toestemming te geven om seksueel eens te mogen vlammen zonder dat ze gebruikt hebben…

Je zou het hier eens met jouw partner over kunnen hebben. Wat zijn de dingen die jullie willen beleven? Jouw partner misschien door gebruik… jij misschien door jouw partner?

…?!


En wat betekent dit voor jouw relatie tot jouw partner?

Laten we helder zijn: in ieder leven lopen dingen soms niet zoals we het zouden hebben gewild en iedereen in z’n eigen leven zoekt naar (nood)oplossingen om onszelf zo goed mogelijk te voelen bij de situatie waarin we ons bevinden.
Zijn er dingen die niet (meer) lopen in jullie relatie? Wat hebben jullie leren missen? Wat is er meer dan dat je idealiter zou willen meemaken… Wat zouden jullie wel wat minder kunnen meemaken?
Wat vinden jullie daar nou beiden echt van?

Want soms heeft ook het gezeur en de drama van een verslaving wel het effect dat niet alleen de symptoom drager niet meer voelt wat er emotioneel aan de hand is maar dat ook de partner van iemand met een verslaving/afhankelijkheid eigenlijk niet zo erg goed onder de loep zal nemen wat er eigenlijk in het eigen leven speelt…
De ‘verslaving’ van de partner is soms ook wel een erg ‘aantrekkelijk’ haakje om de ellende in jouw eigen leven aan op te hangen.

En dit is géén verwijt, dit doen we allemaal!
…het is alleen wel de vraag of het handig is om het te blijven doen?

Soms lijken dingen een oplossing voor een probleem… en dan denken we niet langer na of het probleem eigenlijk niet te verkiezen was boven die oplossing…
Hans West

Dat is waarom soms wel wat héél kort door de bocht wordt gezegd over de de partner van een verslaafde aan de verslaafde verslaafd is… Dat is natuurlijk te makkelijk. Maar dat je door de aandacht voor de verslaving van je partner in hele wonderlijke emotionele turbulentie terecht kunt komen, dat is iedere partner duidelijk. Een gedeelte van de functie-analyse die handig is om uit te zoeken als je een afhankelijkheid hebt, die kan je soms ook voor jezelf gebruiken om overzicht te krijgen.


De cyclus van de ellende

Op mijn site PraatmetHans.nl heb ik het wel over de Januskop bij verslaving. Het is veelzeggend dat het ideaalbeeld van de partner en de het boze beeld zo ver uit elkaar liggen. Dat kan allebei niet de “waarheid” zijn.

Wat je vaker ziet in relaties die uiteindelijk ongezond zijn voor alle partijen is een cyclus is ontstaan waarin beide partijen zichzelf en elkaar willen overschatten. Het stelt beide partijen in staat (op een onbewuste manier: er is niemand die werkelijk de verantwoordelijkheid onder ogen neemt voor het eigen gedrag. Beide partijen kaatsen tussen een te negatief beeld van elkaar en een te positief beeld van elkaar. Schuld gevoel van de één en een geïdealiseerd beeld van de partner die de beloften gedaan uit schuld gevoel zo graag zou geloven maakt dat er een manier van leven ontstaat die niet vol te houden is. De ontkenning van de verslaving -die beide partijen zo graag zouden willen kunnen ontkennen- maakt dat er niet gesproken wordt over de trek door de biologische verslaving, dat er vooral ook niet gesproken wordt door de gevoelens die niet gevoeld hoeven te worden, dat er niet gesproken wordt over de behoeften en de schuld.
Er is alleen schuldgevoel en spijtbetuiging aan de ene kant, en aan de andere kant het gevoel dat het nu “goed” is. Met soms weer een ontkenning van alle negatieve lastige aspecten elkaar -die wrang genoeg veel weg heeft van de honeymoon-fase van verliefdheid- is de partner blij en sust alle twijfel bij zichzelf en heeft een onterecht gevoel van “gelijk hebben” en “recht hebben op”, die maakt dat er eigenlijk een emotionele ‘set-up’ ontstaat die niet langdurig kan worden vol gehouden. Ja, zolang de schaamte en angst nog maar groot genoeg is, maar als die op de achtergrond begint te raken dan wordt weer voelbaar waarom het middel zo aantrekkelijk was. En als de druk weer hoog genoeg is opgelopen volgt de ene onbenoemde uitglijder de andere op tot we aan het wegglijden zijn.

Zo ontstaat een vicieuze cirkel (en natuurlijk ben ik hier ont-zet-tend aan het versimpelen!):

  • wegglijden in (stiekem) gebruik gekoppeld aan de overgenomen verantwoordelijkheid door de partner =>
  • schuld en schaamte over de terugval gekoppeld aan de hoop dat dit de laatste keer kan zijn =>
  • ontkenning van de verslaving/afhankelijkheid gekoppeld aan de diep gevoelde hoop dat “als je maar wilt” genoeg moet zijn (honeymoon)=>
  • oplopende druk van ontkende gevoelens en ontkende behoeften, gekoppeld aan overspannen hoop en entitlement =>
  • …tot de druk dus hoog genoeg is opgelopen waardoor uitglijders en uiteindelijk het wegglijden in het gebruik ontstaat…

Dat zijn natuurlijk gevoelens die niet alleen maar te maken hebben met degene met de verslaving/afhankelijkheid zelf. Daar doet de omgeving óók in mee.
Dat voelt vaak heel onwerkelijk. Je werkt je een slag in de rondte om “die verslaafde in toom te houden” en dan zou je bijdragen aan het ontstaan van de volgende uitglijders? Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen dat een oorlog leuk is… Nou, “leuk” niet nee. Maar de adrenaline, de schijnbare macht, de stress, het gevoel iets wezenlijks te doen… de Pulitzer-prijs winnaar Chris Hedges die bijna 20 jaar als buitenlands correspondent heeft gewerkt in Centraal Amerika, West Azië, Afrika, het Midden Oosten en de Balkan die zegt over oorlog:

The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug.

Het is véél te makkelijk makkelijk om achteraf te zeggen dat het “blijkbaar gepland gebruik was”. Blijkbaar houden twee mensen elkaar op de één-of-andere manier in een evenwicht. Als je in je eentje op een wip zit gebeurt er niet zo veel.


<<< terug naar deel 3 <<<    >>> door naar deel 5 >>>


Als je hierover meer wilt weten of als je het hier wat uitgebreidere over wilt hebben met me, laat het me even weten:

cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*

Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen


zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s