Voor de partner (de route uit afhankelijkheid en verslaving) – 6

Voor de partner van iemand die kampt met afhankelijkheid en/of verslaving -6-

Ik ben bezig een boek te schrijven voor de partner van mensen die kampen met afhankelijkheid en/of verslaving.
Door de pijnlijkheid van die situatie wil ik daar haast mee maken en om mij aan te zetten tot actie zet ik de tekst voorlopig online.

Werktitel: Mijn partner en ik… en onze verslaving (samen-werken aan verslaving en afhankelijkheid)

Mensen kunnen zo mee denken en reageren…

Op deze pagina ga ik verder in op afhankelijkheid. Wat het (onder andere) is, en wat het betekent voor het onderhouden van een relatie


Groeiende hopeloosheid

Wat gebeurt er daardoor op emotioneel niveau? Want dingen kunnen heel rationeel clever lijken, maar wat betekent het ondertussen voor ons hart? Ons emotionele brein werkt soms volgens andere regels dan ons rationele brein. Ik hou altijd erg van de quote van Blaise Pascal:

Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point.
(het hart heeft zijn redenen die de rede niet weet)

Kijk eens goed naar het emotionele leven van mensen. Is niet-verdrietig-voelen werkelijk hetzelfde als getroost worden? Ik denk het eigenlijk niet… Is niet-boos-voelen hetzelfde als je irritatie uitspreken en vervolgens die boosheid achter je laten? Nou, nee! Of is het dan misschien hetzelfde als kijken naar jouw relatie met iemand en dat je daarin de reden vindt om die boosheid te vergeven? Ik denk het werkelijk niet!

Het wegwerken van een gevoel is niet hetzelfde als dat je goed met een gevoel om gaan. Dat laatste betekent meer voor mij als mens. Niet-ongelukkig zijn is ècht iets anders dan gelukkig zijn.

En de andere kant. Wat gebeurt er met mijn gevoel van eigenwaarde als ik misschien wel dingen echt zelf durf, of wat gebeurt er als ik eigenlijk ook wel weet eigenlijk dat ik ze alleen maar durf door wat de Amerikanen “Dutch Courage” noemen (alcohol)… Wat gebeurt er met mijn zelfvertrouwen als ik ook wel weet dat ik alleen maar op mensen durf af te stappen als ik genoeg gedronken en/of gesnoven heb?

Als ik weet dat ik dingen alleen maar kan dankzij mijn gebruik, dan ga ik mijzelf niet sterker voelen… ik ga de behoefte aan mijn doop sterker voelen.

Niet alleen dat, ik ga gaandeweg steeds meer de hoop verliezen dat ik het leven leuk kan maken samen met de mensen van wie ik hou. Ik oefen de emotionele contacten niet meer. Ik oefen de zelfzorg niet meer. Gaandeweg wordt een leven kleurlozer en grauwer, depressiever en hopelozer met maar één kleurtje op mijn palet.

Dat gebeurt niet altijd voor iedereen door middelengebruik. Dat is veel te makkelijk gesteld. Daarom is het ook zo’n onzin om alles maar te willen verbieden en te reguleren. Daardoor leren mensen alleen maar minder om met de mogelijkheden van deze tijd om te gaan.
Het is zeker niet zo dat je altijd automatisch aan lager wal raakt als je middelen gebruikt. Er zijn meer mensen die hun middelengebruik in de hand houden dan mensen die de controle er over verliezen. Controleverlies dat is iets dat is iets dat veel meer ontstaat als je de genoemde afhankelijkheden laat ontstaan, als je jouw zelf niet oefent om het leven aan te kunnen, als jij de contacten met jouw omgeving niet oefent om gelukkig te voelen, frustraties uit te houden, misschien met een aantal rotherinneringen toch een gelukkige toekomst te leren bouwen.


De pijnlijke vraag…

Dat is allemaal ‘leuk en aardig’ natuurlijk maar ik heb hier nog een belangrijke vraag niet aan geraakt…

Waarom vertrouwt iemand de doop eerder dan dat ie mij vertrouwt, de partner?!

Tja, dat is inderdaad een pijnlijke vraag. En goed beschouwd is het antwoord waarschijnlijk nog pijnlijker: omdat jij als partner blijkbaar -in hun ogen, op dat moment- minder veilig bent als vriend(in) dan dat een fles is, of een pakje, of een pil, of gokken, of spullen kopen, of versieren, of eten… Ja dat is pijnlijk om te erkennen… met name omdat je het waarschijnlijk ook wel een beetje aan voelde komen. En dat heeft enerzijds te maken met jou, zoals je bent. En aan de andre kant heeft het te maken met de aandoening die verslaving heet.

Begrijp me goed, dat mag ook pijnlijk voelen hè! Het is namelijk ook iets pijnlijks, dus logisch is dat het pijnlijk voelt. En je zult waarschijnlijk in het begin nogal eenzaam zijn met die pijn want jouw partner is nog even niet in staat om daar in mee te voelen.
Het is ook logisch -jouw aandeel-, de boosheid die jij voelt over het gebruik… Of misschien eigenlijk eerder de teleurstelling die je omzet in boosheid. Er is van alles tussen jou en je partner komen te staan en jullie hebben het niet kunnen hebben over wat er eigenlijk aan de hand is. Het gaat méér en meer over de doop en minder en minder over wat jullie voelen. Er ontstaat vaak ongewild steeds meer aandacht voor “schuld” met de daarbij behorende schaamte die tussen jullie in komt te staan. En daardoor wordt de relatie steeds armer. Pijnlijk is dat ik vaak heb gezien dat twee mensen daar eigenlijk allebei hun stinkende best voor hebben gedaan… maar het is gewoon niet gelukt… en het gebruik heeft daarbij niet geholpen…
Maar het antwoord op de vraag van net is wel belangrijk in het terugvinden van wat er waarschijnlijk ooit is geweest: “Wie ben jij eigenlijk? Wie ben ik eigenlijk? En wat willen we eigenlijk met elkaar?

Stel nou eens dat jullie dit beiden terug zouden kunnen vinden, zonder draaien met de werkelijkheid. Stel dat jullie dat stap voor stap, maand voor maand, jaar voor jaar weer terug zouden kunnen vinden zoals dat vaak is gebeurd bij mijn klanten. Stel dat jullie allebei het middel, de doop, onbelangrijk zouden kunnen maken?
Want wrang genoeg hebben de partner van iemand met een verslaving en de persoon met die verslaving zelf, vaak genoeg hebben ze precies hetzelfde probleem: “het middel is tè belangrijk geworden in de relatie.”
De doop kwam zo steeds meer tussen jullie in te staan, zeker bij de uitglijders…

en hier gaan we samen proberen om dat belang
er tussenuit te peuteren.


Neem het niet persoonlijk?!

Mensen kijken me wel eens met verbijstering aan als ik zeg “neem het niet te persoonlijk” want natuurlijk voelt het verschrikkelijk persoonlijk! Dat begrijp ik goed…
Maar toch… dat iemand jou niet de waarheid zegt over de uitglijders, dat zegt niet zo veel over hun relatie met jou. Dat zegt meer over de mogelijkheid om dingen onder ogen te zien die pijnlijk zijn bij zichzelf, die te schaamtevol zijn.
En natuurlijk, als jij discussies begint met “dat gebruik moet eindelijk eens afgelopen zijn, ik wil dat je nooit meer … doet” dan is de kans groot dat jouw partner dat echt he-le-maal met je eens is. Ook oprecht!
Maar dat optimisme gaat alleen wel een beetje voorbij aan de mogelijkheden om met die lastige gevoelen om te gaan, het gaat een beetje voorbij aan de neiging om te gaan gebruiken als die gevoelen op de voorgrond komen, de risico’s op uitglijders die nog niet zo goed kunnen worden ingeschat. Waarschijnlijk is er op recht de gedachte en het gevoel dat het goed zou zijn om minder te gebruiken, want waarschijnlijk lopen er dingen steeds meer uit de hand door het gebruik. Maar gaandeweg staat dat gebruik dus méér en meer de relatie in de weg.


En het is pijnlijk

Goeie kans dat je het allebei geprobeerd hebt om het anders te doen. Goeie kans dat je het wel degelijk hebt over de pijn in de relatie.
Want dat moet je even weten hè, van pijn: ieder gevoel dat te groot wordt, dat wordt pijnlijk.
Dat geldt voor warmte op je huid die te pijnlijk wordt als het heet wordt, dat geldt voor druk op de huid als iemand je niet meer vasthoudt maar gaat grijpen, en dat geldt niet alleen lichamelijk maar ook emotioneel voor verdriet dat niet gerouwd wordt tot het zo groot wordt dat het pijnlijk is geworden. Op een gegeven moment is een gevoel geen gevoel meer, op een gegeven moment is het alleen nog maar pijn!

Dat zie je ook gebeuren in relaties bij groeiende afhankelijkheid.

Op een gegeven moment gaan de gesprekken alleen nog maar over “oplossingen”, over “gebruik” en over “pijn”

Oh, en zeker, als jij een discussie begint met woorden zoals “maar jij loopt weg voor je pijn!” dan kan je antwoorden verwachten die lijken op “Ik zou niet weten wat pijn is? Ik heb zó veel pijn meegemaakt in mijn leven…” of nog erger: je ziet dat iemand dit denkt maar er wordt niks meer gezegd. er wordt gezwegen met een boodschap…


<<< terug naar deel 5 <<<    >>> door naar deel 7 >>>


Als je hierover meer wilt weten of als je het hier wat uitgebreidere over wilt hebben met me, laat het me even weten:

cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*

Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen


zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.