Gedachten over ‘Weerstand’… (bij #verslaving) – 03

Ik krijg wel ‘questions‘ over ‘weerstand’ bij de behandeling van verslaving. En ik kan eigenlijk alleen maar als ‘answer‘ zeggen dat juist mijn verbazing over het verwijtende gemak waarmee die zogenaamde ‘weerstand’ bij de cliënt wordt neergelegd, voor mij de reden is geweest om een begin te maken met integrative addiction management.
Niet om het moeilijker te maken dan het is, maar juist om duidelijk te maken hoe lastig het soms is! Zodat je ophoudt om jezelf op je kop te zitten als het lastig is onderweg… Zodat je er verantwoordelijk mee aan de slag kunt met elkaar (en dit geldt inderdaad ook als jij jouw eigen ‘self-coach’ bent).

[Deel 01]
over dopamine en veroordeling
[Deel 02]
over minstens twee paletten
[Deel 03]
over de emoties over verslaving
[Deel 04]
over (jouw/jullie) toekomst

Redenen voor ‘weerstand’ bij de gesprekspartner misschien?

Maar voor iedere coach is het natuurlijk een hele interessante vraag: Zouden er misschien redenen voor ‘weerstand’ bij mij als gesprekspartner kunnen liggen, misschien? (spoiler: het antwoord is “JA!“)
Natuurlijk, je wilt oprecht graag een goede gesprekspartner zijn. Maar lukt je dat ook? Denk je daar voldoende over? Onderzoek je dat ook? Vraag je dat na (op zo’n manier dat er ook een eerlijk antwoord gegeven kan worden)?

Laten we allereerst jouw eigen emoties even op een rij zetten. Want iets dat we heel duidelijk herkennen uit het werk van Stan Tatkin over psychobiology en relatiegesprekken*, wanneer de ‘ontvanger’ van een boodschap emotioneel reageert op een boodschap dan doet dat iets met de ‘zender’ van die boodschap. Anders gezegd, op een onder bewust, eerder emotioneel niveau van ons brein voeren wij -vaak maar nauwelijks verbaal- soms een heel ander gesprek dan de inhoud van het gesprek. Schulz-van-Thun gaf daar destijds een leuk voorzetje op*

Kort en goed is het handig om stil te staan of jouw emotionele reactie op een onderwerp aanleiding geeft tot angst, zorg of schaamte bij de brenger van de boodschap. Sommige gesprekken met coaches verstommen niet omdat de klant niet over een onderwerp wil praten… ze verstommen omdat ze geen luisterend oor vinden maar alleen een veroordelend oor, een angstig oor of een boos oor.


Angst

Neem nou ouders met een kind dat eigenlijk best wel zou willen praten over z’n cannabisgebruik. Soms krijg je als opvoeder de waarheid niet te horen omdat jouw kinderen jou proberen te beschermen. Ik herinner mij mijn eigen ouders die werkelijk graag zouden hebben gehad “dat ik alles tegen hun kon zeggen” maar toen ik als redelijk sensitief jochie hun nervositeit voelde toen ik eerlijk vertelde dat ik blowen in het weekend leuk soms wel vond, toen heb ik maar gezegd dat ik wel begonnen maar alweer gestopt was. Ze werden zo bang en kwamen vanuit hun angst met zó veel meningen en onzin verhalen over ernstige verslavingen na drie hijsjes dat ik maar gestopt ben met praten over mijn gebruik om te voorkomen dat ze bang zouden worden, al zeker toen hun overspanning speelde. En óók toen ik het later inmiddels over LSD, cocaïne en speed had moeten hebben misschien.. ook daar heb ik ze dan maar voor beschermd.

Hou je eigen angst in de hand als je in gesprek gaat over gebruik. Probeer duidelijk te krijgen waar mensen hun ideeën vandaan hebben als zij minder bang zijn voor verslaving dan dat jij bent. En probeer ook te kijken of jouw eigen ideeën wel kloppen.
Maar méér nog, probeer jezelf af te vragen of jouw meningen er wel zo veel toe doen. Mensen zullen niet zo snel stoppen voor de ideeën van een ander zolang het niet hun eigen idee is.

Als het gesprek over verslavende middelen stopt,
dan wint de verslaving…


Schaamte

Of wat ik vaak zie bij partner gesprekken: veel belangrijke gesprekken met partners over lastige gevoelens komen niet tot stand omdat de partners niet geleerd hebben hoe zij over een gevoel als trek zouden kunnen praten zonder veroordeling. Hoe vaak ik in de afgelopen jaren niet heb gezien dat een partner een duidelijke verwachting dat “het maar eens over moest zijn, zolangzamerhand”)… Dat is dan ook de reden dat we in integrative addiction management actief proberen om de partner erbij te betrekken, zodat er van de craving en de verslaving niet iets gemaakt wordt dat iemand zelf maar moet zien op te lossen. Maar zodat er juist thuis gepraat kan worden over de mogelijkheden maar óók de onvermogens om met de werkelijke situatie om te gaan, of over pijn van de partner, over de eenzaamheid door het gebruik, de verantwoordelijkheden van beiden, en over de gevoelens en behoeften die onder de trek en de co-addiction liggen.
Als iemand met een verslaving niet gebruikt, dan is dat best een prestatie! Absoluut on-in-voelbaar voor de omgeving is het niet doen van het (gebruiks)gedrag iets om trots op te zijn, met name omdat je het lastige gevoel van ‘craving’ zult moeten leren opvangen, of minstens uithouden. Dat is een prestatie die waardering en trots verdient van de omgeving.


De boosheid van de partner en kinderen

Maar als een partner eigenlijk vooral met onbegrip reageert, of zelfs met afwijzingen als: “Heb je daar nou nog steeds over”? Wanneer is dat nou een keertje klaar?” (wonderlijk want zo langzamerhand is het toch redelijk bekend aan het worden dat het biologische deel van de verslaving een chronische aandoening is…
Maar verslaving is ook een lastige ziekte waar veel onbegrip en veel oordelen over zijn. Daardoor krijgt het een hele wonderlijke plek in de chronische ziektes. Je zult immers mensen niet vaak horen zeggen: “loop je nou alweer insuline te spuiten? Wanneer is die suikerziekte nou een keertje klaar?” Het vereist vaak echt een aantal gesprekken met de partner om de weinig realistische gedachten te af te leren en om de aan te leren hoe je er realistisch over kunt praten zonder schuldtoewijzingen.
Dat vereist soms best wel enig voorzichtig ‘prikken’ in de relatie. Het kan handig zijn om beide partners ook apart van elkaar te spreken zodat alles vrijelijk kan worden uitgesproken -hoewel ik wel altijd van mening ben dat het optimaler is als het in driegesprekken voor het eerst kan worden uitgesproken-.
Het komt ook nogal eens voor dat boosheid bestaat bij de partner over gebeurtenissen die met het gebruik te maken hebben. Maar dat deze wordt ingehouden uit angst “dat de partner er trek van zal krijgen”. Relatie-coaching die deze boosheid actief uitnodigt en ook een plek geeft in de relatie is daarom vaak wel verstandig. Voorwaarde daarvoor is wel dat de cliënt ook in staat is om deze boosheid ook aan te horen zonder terugval. Daarbij heeft natuurlijk de mogelijkheid om gevoel ‘weg’ te gebruiken eigenlijk in bijna 100% van de gevallen geleid tot een zekere onderschatting van de mate waarin heftige emoties je onderuit kunnen halen… Dus iemand zal het willen kunnen aanhoren. Daarmee is niet altijd gezegd dat iemand het ook kan aanhoren.


De omgeving

De integratieve aanpak ziet mensen ook als onderdeel van hun omgeving. Dat betekent dat je er verstandig aan doet om die omgeving er ook bij te betrekken. Daar heeft iedereen niet altijd altijd even veel ‘zin in’ (zeker wanneer er veel ingehouden boosheid speelt, of wanneer er veel onuitgesproken verwijten spelen.
Dat geldt voor vrienden en vriendinnen die op lastige momenten steun zouden kunnen geven, dat geldt voor kinderen (niet zo zeer om deze steun te laten geven maar eerder om onuitgesproken boosheid en overgenomen verantwoordelijkheden boven tafel te krijgen) maar zeker vooral partners kunnen heel belangrijk zijn in een herstel dat ook meer kans heeft om overeind te blijven staan.

Regelmatig wordt wel gesteld dat één van de belangrijkste heilzame effecten van de AA wel is dat er een wereldwijde community is waar je altijd op terug kan vallen. We zijn bezig om te kijken in hoeverre een intergratieve aanpak dergelijke (mogelijk virtuele) steun zou kunnen bieden


Goed bedoelde inhoudelijke onzin

En dan is er ook nog de (goed bedoelde) onzin die mensen inhoudelijk meegeven in hun gesprekken. Informatie die gewoon niet waar is, informatie die gedeeltelijk waar waar is maar die als volledige waarheid wordt gepresenteerd. En als deze informatie niet emotioneel door de cliënt wordt geaccepteerd als “100% waar” dan is de kans groot dat in een aantal scholen van verslavingsbehandeling dit zal worden uitgelegd als “weerstand van de klant.

Niet alleen partners maar zelfs een hele hoop ‘behandelaars’ zijn niet goed in staat om de heftigheid van de trek aan te horen zonder rare rationalisaties. Daardoor komt zelfs deze groep nog altijd met platitudes als “Als je nog trek voelt dan heb je nog niet werkelijk beslist!”

Begrijp me goed: uiteindelijk zit daar misschien best een kern van waarheid in. Maar op dat moment is het nog absolute onzin voor iemand en dus volledig contra-productief. Het zorgt er waarschijnlijk zelfs voor dat iemand zich ‘van z’n beste kant’ gaat proberen te laten zien, en zich dus zal schamen voor de gevoelens van craving die er gewoon bij horen. Iemand zal het niet meer hebben over de trek die gevoeld wordt en zelfs: iemand kan zich dus niet trots meer voelen over de manieren waarop er handig is omgegaan met die craving.


Self-coaching

En ik ze al dat het lastig is maar dat al deze dingen ook voor de self-coach zo werken. Denk er eens over na wat ik vind van mijn craving, als dat voortkomt uit en gekaapt brein. Hoe groot denk je dat de kans is dat je blijft denken dat het heel belangrijk is dat je géén craving voelt? Hoe groot, denk je, is de kans dat je er schaamte over voelt als je vindt dat een verslaving eigenlijk heel makkelijk te stoppen zou moeten zijn.

Je hoeft alleen maar iets niet te doen, immers??? …NOT!


De wrange contradictie is dat je moet snappen hoe belangrijk het is zodat je het onbelangrijk kan maken. Dat je het onbelangrijk kan gaan maken dat jouw brein de neiging heeft om het scoren en het gebruik van het middel belangrijk te maken.
Kan je jezelf voorstellen wat iemand over z’n eigen verslaving voelt als ie het gevoel heeft dat het in één keer over zou moeten zijn? Dat je “gewoon ècht moet willen!”
De gedachte dat verslaafden ‘zwakkelingen’ zijn maakt dat je bijna onmogelijk toe kan geven dat je daar bij zou horen…

Dus als je een self-coach bent. Zorg dat je over deze dingen na blijft denken. Dat je contact houdt met collega-coaches, dat je voor supervisie zorgt.

Volgende week verder met deel 4!

[Deel 01]
over dopamine en veroordeling
[Deel 02]
over minstens twee paletten
[Deel 03]
over de emoties over verslaving
[Deel 04]
over (jouw/jullie) toekomst

Oh, en als ik jou dus als integrative addiction coach, of als partner, of als self-coach ergens bij kan helpen, laat me dat dan weten.

Hans West

Integrative Addiction Management (individuele, en partner coaching) sinds 1996. Als je geen zin hebt om in de boeken terecht te komen als “verslaafde”, als je wilt dat ik langs kom bij jou i.p.v. je te moeten aanmelden bij instanties… Als je jouw leven zelf in de hand wilt gaan nemen.

(aanvullende theorieën te vinden op West-coaching.nl*)

Mijn vraag aan jou:

Als jij iets hebt gehad aan dit artikel, of jij weet iemand die hier iets aan zou kunnen hebben: gebruik dan de social media sharing-buttons hier beneden om het onder de aandacht van mensen te brengen die er óók iets aan zouden kunnen hebben.


Als je hierover meer wilt weten of als je het hier wat uitgebreidere over wilt hebben met me, laat het me even weten:

cupofteacupofcoffee

…als je eens (eventueel anoniem) wilt praten
bij een kopje thee of koffie?..
dat kan!*


Zelf aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik hier*

Of -als gezegd- drink eerst eens samen met Hans een kopje koffie* om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen


zelfs geen emailadres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl

Last van verslaving? PraatmetHans .nl

 

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.