Wat is verslaving?

Begripsverduidelijking algemeen

Verslaving (tegenwoordig: “stoornis in het gebruik van een middel” in de DSM-5):
Een chronische neurologische aandoening waardoor mensen het middel als oplossing blijven zien in plaats van de oorzaak van hun problemen, waardoor mensen onhandig en schadelijk gedrag blijven volhouden ondanks de vaak overduidelijke schade die door het gedrag (gebruik van dat middel) ontstaat  op  o.a. fysieke, emotionele, relationele, werk gerelateerde, en financiële gebieden).

Verslaving en het gedrag dat daarmee gepaard gaat, is niet voor het eigen plezier, niet uit onwil, niet uit kwade opzet. Verslaving is een chronische ziekte waarbij het middelengebruik niet zelfstandig te stoppen is hoewel de gebruiker zelf wel de wil heeft en de plannen heeft om te stoppen omdat het gebruik schade veroorzaakt 1].

Het is niet (meer) uit plezier dat cliënt deze middelen gebruikt. Het is voor hen bij tijd en wijle bijna onmogelijk om deze middelen niet te gebruiken.

Dat het op andere momenten waardevol en belangrijk voelt om te gebruiken en dat risico’s op terugval slecht kunnen worden ingeschat is het gevolg van deze aandoening die zich hierdoor tot ziekte, uiteindelijk zelfs tot handicap en zelfs doodsoorzaak kan ontwikkelen. Het is zaak deze aandoening in een zo vroeg mogelijk stadium een halt toe te roepen.

craving is kenmerkend

Door deze aandoening ontstaat een gevoel van ‘trek’,  craving genaamd, (een ‘honger’ naar het middel) waar de verslaafde mee zal moeten leren leven en waar ook goed mee te leven valt als dit gevoel serieus wordt genomen.

Daarnaast wordt, door het herhaald gebruik, het middel voor de verslaafde een ‘oplossing’ voor emotionele en sociale levensvragen die maakt dat de normale, nuchtere oplossing van deze vragen niet gezocht en niet geoefend hoeft te worden. Zeker voor mensen met psychologische problematiek (traumatische ervaringen of angst en dwang) en voor mensen met psychiatrische problematiek (paniek, depressie, impulscontrole problemen en borderline) wordt het middel vaak als ‘zelfmedicatie’ ingezet om zich niet te hoeven verhouden met hun diagnose.

Een behandeling die zich louter richt op “stoppen van het symptoomgedrag” is dan ook zelden voldoende.


1] Verslaving en Verslavingszorg, W. van den Brink, G.M. Schippers, Tijdschrift voor Psychiatrie , 2008. (URL: http://www.tijdschriftvoorpsychiatrie.nl/assets/articles/54-2012-11-artikel-VandenBrink.pdf)

Advertenties

Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.