The Beast in Me… (een persoonlijk verhaal)

The Beast in Me

Om een lang verhaal kort te maken ben ik van mijn 13de tot mijn 28ste verslaafd geweest. Het begon met lijm in een chipspakket in de wc op school, en eindigt, na de hele scala aan drugs en alcohol, (tot aan het vrij extreem injecteren van heroïne), vroeg in de 90’s, met een jaar lang opname in “het Blauwe Huis”, een therapeutische gemeenschap van het Centrum Maliebaan in Utrecht.

Ik kan mijn jeugd verleden in het kort schetsen –verslaafde ouders met psychiatrische problemen, mishandelingen, misbruik – een greep uit de redenen waarom ik een levenslang strijd gehad heb en zal altijd hebben, met verdovende middelen. Genetische factoren spelen ook een rol.

Lees verder

Ik heb er last van dat mijn gezicht een open boek is…

Vraag:
Hoi Hans, Mijn partner is terug gevallen en ik heb daar heel veel last van, en mijn partner niet minder want mijn gezicht is een open boek.
Zou je mij tips kunnen geven of is het handig om eens te komen praten?
Antwoord op jouw vraag:
Als we neurologisch kijken dan kan je eigenlijk zeggen dat -biologisch gezien- iemand met een goed geoefende verslaving eigenlijk nooit een “ex-verslaafde” kan worden, maar natuurlijk laten miljoenen mensen zien dat het goed te doen is om een “ex-gebruiker” te worden.
En dat hebben jullie blijkbaar meegemaakt. Een terugval na jaren abstinentie is heftig en ik kan me goed voorstellen dat de bril waarmee jij naar jouw partner kijkt Lees verder