Op leeftijd of over de datum? De 55-plusser en het gebruik van verslavende middelen.

stijlvol-op-leeftijdVerslavingszorg heeft zich lang op de jeugd gericht, op de jongere arbeider, op de yup, kortom op jongere mensen. Daar leek ook het meest te halen.
Dat er onder ouderen een dergelijk probleem zou kunnen bestaan… “Dat zijn toch gewoon de mensen die niet goed genoeg behandeld zijn in een eerdere fase van hun leven” was vaak de redenatie.
Inmiddels wordt uit de jaarcijfers van de verslavingszorg duidelijk dat je niet “klaar bent” als 55-plusser. Niet klaar met je verslaving in ieder geval. En ook niet klaar met je leven. Sterker nog, de 55-plussers van de toekomst mogen erop rekenen dat ze aan het begin staan van een werkzame carrière (als we de huidig sentiment van de meeste regeringspartijen mogen geloven die eindelijk het lef krijgen om hierover eerlijk te zijn naar hun kiezers). Bijgevolg is er dan ook ineens meer aandacht en meer geld voor deze groep. In mijn ogen een gunstige ontwikkeling -ook al is ie wat laat- Vandaar de aanbeveling om professionals te trainen en bewustzijnscampagnes gericht op “deze leeftijdsgroep” om te helpen om het taboe te doorbreken.

Nou is “verslaving” op zichzelf al een lastig onderwerp om aan te snijden, “verslaving bij een mens met levenservaring” is dat nog eens te meer. Mensen vinden het soms ingewikkeld om het aan de orde te stellen. “Wat moet je anders” Lees verder

Weglopen voor verslaving? voor depressie? voor paniek? #weglopenvoor

Een lastig punt bij psychologische problemen is dat we als mens makkelijk een “buiten-binnen”-denkfout maken.

We gaan met de dingen in onze binnenwereld vaak op een zelfde om als de dingen in de buitenwereld. En dat is onterecht!

Voor een tijger die ik in de buitenwereld tegenkom is het helemaal terecht om weg te lopen. Maar als ik in mijn binnenwereld ‘wegloop’ uit angst voor de tijgers die ik zelf fantaseer dan krijg ik nooit grip op die fantasiewereld van mijzelf en ik zal blijven rennen.

Mensen lopen vaak weg voor de dingen die zij zelf bedenken, zelf voelen en dat leidt zelden tot iets goeds. Er is eigenlijk maar één manier om weg te lopen voor de verslaving die er in mij is, er is maar één manier om weg te lopen voor de depressieve neiging die in mij is, er is maar één manier om weg te lopen voor de neiging tot paniek die in mijn binnenwereld is…
en dat is:… lopen!

Bij al deze zaken blijkt uit wetenschappelijk onderzoek steeds weer dat het helpt om aan conditieverbetering te doen middels running als therapie.
Lees verder