Waarom we het niet over gebruik hebben, zelfs niet als we afhankelijk zijn.

@cetera
een poging tot nuancering 

We geven niet graag toe dat we gebruiken of gebruikt hebben.

PraatmetHans_Stigma en SchaamteAls ik het over mijn puberteit heb en vertel wat ik daarin gebruikt heb, dan krijg ik vaak één van de twee reacties. Mensen gaan fronsen en vinden het maar verwerpelijk dat ik dat zo hardop zeg. Of anders krijg ik een zorgelijke blik en vragen over de duur van mijn behandeling. Gelijk maar het antwoord op die laatste vraag; voor het overwinnen van al die ‘verslavingen’ heb ik in totaal 2 sessies gehad. Even tussendoor, in de middagpauze van mijn werk. Om te stoppen met roken. Waarvan de eerste ook nog eens niet doorging omdat ik mijn huiswerk niet gemaakt had -daarmee een goede sessie, trouwens-.

Maar ik merk regelmatig dat, als ik het bespreekbaar maak met mensen die niet bekend zijn met drugs dat er een reactie ontstaat waarin men je niet serieus meer neemt: een zorg-reactie of een reactie waarin men mijn meent te kunnen afkeuren als volwaardig mens. Aan de andere kant zijn er de gesprekken met mensen die wel gebruiken of gebruikt hebben en daar gebeurt er iets volledig anders: ze hebben het er niet over. Ze begrijpen dat de middelen niet belangrijk meer zijn in mijn leven. Ze stellen een drankje voor, een jointje of een lijntje (dat zij verder goed kunnen betalen omdat zij een baan hebben en een leven dat in controle is) maar vooral hebben we het over de manieren waarop we gelukkig worden in deze wereld. Er is geen enkele behoefte om lang te praten of te bloggen of te discussiëren over gebruik. En openheid van zaken naar andere mensen? Nou nee, dat geeft maar gedoe op je werk. Dat kan je zelfs direct in de problemen brengen.

Lees verder

Na het beroep van arts blijkt ook de advocatuur zwaar genoeg om verslavingsgevoeligheid te geven

inleiding

Figur der Göttin Justitia am Strafjustizgebäud...

Image via Wikipedia

In de ogen van veel mensen zijn beroepen met een zekere ‘standing’ ongevoeliger voor zoiets “laag bij de gronds als een verslaving”. Edoch helaas, een verslaving blijkt niet “laag bij de grond”, het is iets biologisch.. en ook advocaten blijken mensen 😉
Inderdaad, nadat in de media al duidelijk was geworden dat het beroep van arts niet blijkt te beschermen tegen verslaving, ook de advocatuur blijkt een beroep dat genoeg stressoren heeft om verslavingsgevoeligheid te vergroten

Dat je de mogelijkheid hebt om een goede wijn te drinken, betekent niet dat die wijn niet verslavend voor je kan zijn.

Lees verder