Kan iemand met een #verslaving de waarheid spreken?

vrijheid, ook voor mensen met een verslaving“Verslaafden liegen” zeggen mensen makkelijk. “Mensen liegen” antwoord ik dan meestal (en dan hoef ik het nog niet eens over tweede hands auto’s of over ons bankwezen te hebben) want natuurlijk, voor de dingen die belangrijk zijn in ons leven liegen we allemaal.
Één van onze grootste belangen is het om onszelf een beetje geaccepteerd te voelen en we zijn eigenlijk allemaal best bereid om de waarheid een beetje ‘op te rekken’ om erbij te horen…

Waar we dan precies bij willen horen, dat is een interessante vraag die ik hier even wil laten liggen. Maar de angst dat we niet het goede antwoord geven of dat we niet het juiste zeggen of wat dan ook, die is blijkbaar groot genoeg.

“white lies” zijn leugentjes die de waarheid ontduiken door niet uit te spreken wat je eigenlijk ook wel aanvoelt dat je uit had moeten spreken gezien de relatie die je hebt.”

Als je mensen anoniem navraagt en je vraagt ze gesprekken terug te luisteren en daarvan de kleine leugentjes en verzwegen waarheid te turven dan blijkt dat ruim 60% van de mensen aangeeft de waarheid soms wel een beetje ‘in de goede richting geduwd te hebben’ en als je dat dan over grotere getallen bekijkt dan mag je stellen dat 61% van de mensen gemiddeld genomen eens per 10 minuten een leugentje om bestwil verteld… Zo ook dus mensen met een verslaving.

Waarheid over verslaving

Nee ik ben niet naïef, regelmatig gebruik  wordt erg lastig als je de waarheid niet af-en-toe een beetje geweld aan doet. En als je dus regelmatig gebruikt is de kans best groot dat je op dat gebied zo regelmatig “white lies” hebt dat dit ook redelijk normaal begint te voelen.
het lastige is dat je zo ontzettend gewend kunt zijn aan het vertellen van (kleine) leugentjes of het weglaten van stukjes van de waarheid dat mensen er moeite mee hebben om te begrijpen waarom andere mensen soms het gevoel hebben dat je niet te vertrouwen bent.

Dan ontstaat er vaak rond mensen met verslaving zo’n moeizaam gedoe waarin je gaat lopen bewijzen dat je wel te vertrouwen bent waardoor de mensen die het betreft vooral het gevoel krijgen dat er vast wel wel wat vuur zal zijn ergens -want anders deed je niet zo veel moeite om de rook te verdoezelen-.
Lang verhaal kort: gedoe!


the duck-test

Je hebt, als je in zulk gedoe zit ook vaak behoefte aan een soort van testje hoe het er mee staat. Wat ik dan vaak aanraad aan de mensen die aan het leren zijn om te leren leven met hun verslaving: the duck-test. Dus niet het beestje maar het werkwoord.

duck and run for cover!

En de ‘uitvoer’ van die test is eigenlijk al gebeurd als je er aan denkt, het draait er vooral om dat je het bewust wordt dat jouw lichaam reageert en dat je dat kunt waar-nemen
The ducktest: wat is het gevoel in jouw bovenbuik en achter jouw borstbeen als “mensen” zouden zien wat jij doet…


Sociaal gevoel

“Ducking” of wegduiken is iets wat we doen in (sociale) noodsituaties, als we ons aangevallen voelen of onveilig voelen, als we ook wel voelen dat we iets aan het doen zijn waar we ons eigenlijk voor mogen schamen.
Wanneer ik gewoon ergens in een bepaalde omgeving durf te zijn wie ik ben en het idee dat “mensen” zouden zien wat ik doe en geeft mij geen “wegduik”-reactie, dan ben ik òfwel een sociopaat of een oprecht mens. Wanneer ik aan de andere kant voortdurend de neiging heb om in elkaar te krimpen als ik me bedenk dat ik “gezien wordt” dan heb ik ofwel last van perfectionisme of ik heb iets te verbergen.
En als dat laatste dus over gebruik of trek gaat dan doe ik er verstandig aan om daar eens even wat langer over na te denken. Want als ik op het gebied van middelengebruik iets doe waar ik de ineenkrimp reactie door krijg dan is er waarschijnlijk wel iets waar ik me eigenlijk over mag schamen.


prettig zou zijn

En het tegenovergestelde is juist zo’n aardig gevoel.
Wat is het tegenovergestelde van de sociale emotie schaamte?
Precies: Trots!

En het aardige van trots is dat dit lichamelijk vaak juist het tegenovergestelde geeft van de schaamte-reactie: dat je rechtop komt te staan. Niet omdat er aan de achterkant in je rugspieren harder getrokken wordt als aan de voorkant zodat je ondanks de spanning in jouw buik/borst rechtop komt. Maar juist door de ontspanning in jouw hartstreek zodat het makkelijker wordt om rechtop te staan.

Juist deze duck-pride reacties achter je eigen borstbeen kunnen je  maken hoe jij eigenlijk in een bepaalde situatie staat. Net wat je ervan vindt, niet wat je er over denkt of dat het ‘clever’ is, maar hoe je er eigenlijk zelf “in staat”, hoe het voelt voor jou. En wat mij betreft gaat het me er dan echt héél erg weinig om wat daarvan zichtbaar zou zijn in de ogen van anderen. Mij gaat het er vooral om wat daarvan voor jou voelbaar is in jouw leven.

Hoe zou dat zijn?… Een leven met een gevoel van ruimte achter jouw borstbeen…


Als je me naar aanleiding hiervan iets wilt zeggen of vragen, laat me dat even weten:


Aan de slag?: Praat eens met Hans .. *klik*
Of eerst eens een kopje koffie drinken om je te informeren?

• Zie FAQ’s •

Gratis en zonder verplichtingen
zelfs geen email adres als je niet wilt 🙂

PraatmetHans.nl


Geef hier jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.